I’ve awoken

Jeeeez, daar ben ik weer! Wakker geworden uit een hele, hele diepe winterslaap; daar gooi ik het maar eventjes op.

Ik vind bloggen heerlijk. Ideetjes die tijdens een treinreis of fietstochtje spontaan in mijn hoofd opduiken alsof ik zelf niets voor heb hoeven doen (ehm… dat hoeft eigenlijk ook niet), als een razende verhalen tikken op mijn laptop terwijl mijn besef van plaats en tijd langzaam naar de achtergrond van mijn bewustzijn vervaagt, het zoeken of schieten van geschikte plaatjes, nog een keer een snelle check doen en dan de boel lekker publiceren. Het klinkt precies als een hobby die na lange tijd verwaarlozing weer eens opgepakt mag worden!

Nee, maar wat was echt de reden dat ik al bijna een half jaar geen letter op mijn blog heb geplaatst? A number of reasons, waaronder: pure luiheid, ik was totaal bezig met andere zaken, altijd andere dingen voorop stellen (beetje jammer dat die prioriteiten vaak ‘films en series bingewatchen’ en ‘ordinair lummelen’ waren’ en, vooral, de overtuiging dat ik het bloggen toch niet vol kon houden, dus waarom zou ik er dan überhaupt weer mee beginnen?

Stuk voor stuk slappe excuusjes, en vooral dat laatste smoesje vind ik zo suf van mezelf. Waar had Michael B. Jordan geweest als hij voor elke training dacht: pfff, ik weet ’t niet hoor, misschien heb ik er volgende week wel geen zin meer in, dus ik skip vandaag? Niet dat ik mezelf en mijn lazy ass nu in hetzelfde rijtje wil plaatsen als een basketbal-legende, maar om even aan te geven dat iedereen ergens moet beginnen. En bovendien wil ik het ook niet te zwaar opnemen allemaal: waarom schrijf ik immers? Omdat ik het fijn vind en omdat het een uitlaatklep is voor mijn hoofd vol ronddartelende gedachten. Niet meer en niet minder. Ik hoef niet eens elke dag een blog te schrijven, gewoon als ik zin heb om creatieve posts te maken (en dat is, als ik de druk van de ketel haal, veel vaker dan ik in eerste instantie denk)

Het alles-of-niets-denken is zo funest voor mijn productiviteit en algehele geluk: er zijn meer dingen die ik niet heb afgemaakt uit angst voor tegenvallend resultaat of voor hobbels op de weg. Een hardloopschema voor vijftien kilometer, mijn voornemen of vaker naar de sportschool te gaan, gezonder te eten, consistenter aan (en naar…) school te gaan. Vroeger ging het allemaal wat vloeiender, simpelweg omdat ik er toen niet zo over na dacht en niet perfect hoefde te zijn. Ik dééd gewoon. Het is ook altijd een fijn excuus om de confrontatie uit de weg te gaan en iets lekker niet te hoeven doen. Althans, op de korte termijn voelt het als een opluchting. Op de lange termijn voel ik me slapjes en teleurgesteld in mezelf.

Afijn, daar ben ik nu dus klaar mee: vanaf nu blog ik zoveel ik kan en zo vaak als ik zin heb, en we zien waar het schip strandt. In elk geval niet meer bij ‘Laatste blogbericht: 5 maanden geleden”

Liefs!

PS. Wat vind je van m’n idyllisch geschoten plaatje van het Plantsoen? Ik vond het wel toepasselijk voor het nieuwe-start-idee van dit artikel.

 

Kleine geluksmomentjes #3

♥ Als eerste een presentatie doen en dus 1. mildere beoordeling hebben, en 2. klaar zijn met die opdracht en me weer op andere dingen kunnen focussen.
♥ De film Singin’ in the rain. Ja, ook leuk om te kijken als het buiten dertig graden is zoals afgelopen dinsdag.
♥  De soundtrack van een van de vetste films van 2014: Whiplash. Kan niet stoppen met luisteren en hij blijft maar op repeat. En dat is vaak, aangezien het nummer nog geen twee minuten duurt. En de rest van het album is ook het beluisteren waard!
♥ Bij de opnames van College Tour zijn, met de CEO van Netflix als gast. Het was erg interessant, en bij tv-opnames zijn blijft altijd een bijzondere aangelegenheid.
♥ Nog steeds trouw op schema zijn van mijn 15 kilometer-doel met Nike, en nu zeker weten dat ik het schema ook echt ga afmaken.
♥  Door te ruilen met een collega onverhoopt de hele zaterdag vrij zijn en heerlijk kunnen doen waar ik zin in heb. In mijn eentje. Dat werd: hardlopen, een film kijken, koken en een carrot cake bakken.
♥ Het superlekkere warme weer van de afgelopen week natuurlijk.
♥ Maar ook het afkoelen van dit weer. En weer naar buiten kunnen zonder plakkende kleren en glimmend voorhoofd.
♥ Het ontdekken van de metro in Amsterdam. Veel koeler, sneller, rustiger en efficiënter. Tja, beter laat dan nooit.
♥ Een nieuw buikriempje dat ik bij H&M heb gekocht, waar mijn telefoon en sleutel in kunnen zonder dat ik iets voel shaken terwijl ik ren.
♥ Al shoppend op de Kalverstraat om mijn nummer gevraagd worden. Het maakt niet uit dat ik een vriendje heb en er ook geen behoefte aan heb, en de jongen in kwestie ook geen Chris Hemsworth was: het bleef goed voor mijn ego 😉
♥ De hele zondag doorbrengen met mijn oppaskindjes.
♥  Na twee weken nauwelijks contact met mijn beste vriendin kwam ze langs op werk en hebben we de hele avond gezellig lopen kletsen. Misschien dat onze levens nu een beetje langs elkaar lopen, maar als het moeilijk wordt kun je dus altijd tijd maken!
♥ De wentelteefjes die super gelukt waren, op zaterdagochtend.
♥  De schone lakens van mijn fris opgemaakte bed. Afgemaakt met een citroenspray die ik te pas en te onpas op alles spray om de illusie te wekken dat het schoon is. Alhoewel dat dus niet opgaat voor het bed; die is ook echt schoon

Wat waren jouw geluksmomentjes van de afgelopen tijd? En vergeet je soms ook van de ‘kleine dingen’ te genieten, ondanks dat je weet dat dit bijdraagt aan je humeur?

Liefs!

Bron kopafbeelding: hier 

Know your classics: Singin’ in the rain

Er is in geen tijden een film geweest die me zo heeft opgevrolijkt als Singin’ in the rain, een filmmusical uit 1952. Als je hem nog niet hebt gezien, ken je vast al de titelsong of een van de andere musicalliedjes (goodmorning, goodmorning, we talked the whole night through… Iemand?) Voor mijn studie keek ik hem afgelopen dinsdag in de bioscoop, en ik heb van begin tot eind een lach op mijn gezicht gehad. En dat is nog best maf, want doorgaans ben ik helemaal niet zo’n fan van blije eieren die zich dansend door het scherm paraderen en altijd maar blij zijn. Iets waar deze film toch wel een pro in is.

Maar Singin’ in the rain heeft iets waardoor het gewoon allemaal mag. Misschien omdat de film ook echt oud is, waardoor de oprechte kneuterigheid niet irritant maar heel lief wordt. In die tijd was dit namelijk een geaccepteerde manier van entertainen. Misschien omdat de choreografie en liedjes in deze film erg goed uitgevoerd zijn en maar niet uit je hoofd gaan. En misschien ook omdat het een soort unieke feel heeft, die sommige films nu eenmaal hebben en die daaropvolgende films tevergeefs proberen na te bootsen.

Het verhaal
Kurz und gut: de film gaat over een belangrijk overgangspunt in de filmwereld, namelijk die van stomme film naar geluidsfilm in de jaren 20. We volgen grote Hollywoodsterren Don Lockwood (Gene Kelly) en Lina Lamont (Jean Hagen), die op scherm misschien verliefde tortelduifjes spelen, maar in het echt niet met elkaar door een deur kunnen. Alhoewel, Lina forceert Don regelmatig en ziet hem als de man van haar dromen. Don ziet Lina echter als een irritante feeks, en dat begrijpen we best als Lina begint te praten. Haar stem is schril en vals; niet om aan te horen.

Als bekend wordt dat de filmstudio’s gebruik gaan maken van geluidsopnames, is Lina’s stem gebruiken dan ook geen optie. Gelukkig is daar de lieflijke en charmante Kathy Selden (Debbie Reynolds) een danseres die het ooit hoopt te maken op het toneel en tevens de love interest van Don. Zij spreekt Lina’s stem voor Don en Lina’s volgende film; The Duelling Cavellier. Dit doet ze om Don’s film te redden, maar hiermee zet ze wel haar eigen carrière op het spel. En dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot…

Waarom vind ik deze film zo geweldig?
♥ Omdat zowel de titelsong als Goodmorning en Make ‘Em Laugh, gezongen door Dons beste vriend Cosmo (Donald O’Connor) heerlijke liedjes zijn waar je spontaan een lach van op je gezicht krijgt. Wel luisteren met de clipjes erbij hoor, die zijn nou juist zo leuk. ♥ De setting, het decor, de kleding: alles aan deze film ademt die gave roaring twenties-stijl. En het idee dat de twintiger jaren destijds waren wat de jaren tachtig nu voor ons zijn, is ook een leuke gedachte.
♥  Gene Kelly in zijn jongere jaren was destijds totaaaal geen verkeerde man om te zien 😉

♥ Tijdens het kijken van de film bedenk je je hoe knap het is van de filmmakers om met relatief beperkte middelen zo’n werk te maken. Ze konden nog geen gebruik maken van special effects en andere tovenarij, en dus zit veel kwaliteit ‘m in de dans en motoriek van de spelers.
♥   Het is lekkere wegsmelt-romantiek ten top. Misschien doe je het liever niet te vaak, maar als je wilt indulgen in een potje oehh en aahhh is Singin’ in the rain de film bij uitstek!
♥  Nu kan ik tegen anderen opscheppen dat ik mijn klassiekers ken. Of in elk geval eentje. Grapje.

 

Wat is jouw favoriete klassieker? Heb je deze al gezien? En zo ja, wat vond je ervan? Of hoef je niets te hebben van die stoffige Hollywood-meuk? 😉

Liefs!

 

Throwback Thursday: icecream, baby!

Met de mussen die van het dak vallen, kon ik geen geschikter onderwerp bedenken voor deze throwback thursday. Alhoewel, ijsjes zijn elk moment van het jaar wel een goed idee. Nu vind ik dat, vroeger vond ik dat zeker ook. Ik was gek op ijsjes na het eten, en hoewel het geen vaste prik was (we aten sowieso bijna nooit toetjes thuis), heb ik warm… eh, koude herinneringen aan het brede scala aan ijsjes wat we altijd haalden bij strandtenten in Rosas of gewoon bij het buurtwinkeltje om de hoek. Herkennen jullie de volgende ijsjes ook nog uit je kinderjaren?


Fantasmikos

1f746d069783a28590425354a81c69f1Grappig genoeg kom ik er nu pas achter wat de officiële naam is van deze goddelijke ijsjes; wij noemden ze gewoon altijd mini’tjes. In Nederland kan ik ze nergens meer vinden, dus als ik in het buitenland ben neem ik het er van en bestel ik deze zakjes met vijf mini-ijsjes achter elkaar. Niet alleen de smaak zelf, ook het hele ritueel om deze ijsjes heen staat met nog bij. De lekkerste voor het laatst bewaren (zoals je ook met winegums doet), maar hier dan toch spijt van krijgen omdat de laatste altijd half is gesmolten. Smaken ruilen met vriendinnetjes want, tja, alhoewel 90% van de bevolking altijd voor aardbeiensmaak gaat, zijn er lonely wolves die appelsmaak prefereren. Ik zou alleen al voor deze ijsjes nu op het vliegtuig stappen naar Spanje.

Joekels
zsv2tc
Dit is vreemd: ik kan gewoon geen foto vinden van de originele Joekels, met gezicht van een soort retarded clown op de verpakking. Dus dan maar deze suffe van Wicky (na-apers zijn het ook) om een beeld te geven van de vormgeving. Dat er geen enkel spoor van deze ijsjes meer te vinden is bewijst misschien wel hoe antiek ze zijn. Ik heb fotoboeken vol van mij, lebberend aan Joekels. Laat je niet misleiden door de naam, zelfs een dreumes kan het presteren om zo’n joekel in een sitting naar binnen te werken. Moet je nagaan hoe lekker ze waren.

Dubbellikkers

index

Om de één of andere reden vind ik de naam voor deze ijsjes een beetje pervers, maar dat ligt denk ik gewoon aan mij. Feit was dat de leus sharing is caring door deze ijsjes uitgevoerd diende te worden (is denk ik wat de makers hebben gehoopt). Feit is ook dat dit in de praktijk bijna nooit het geval was. Was het niet juist chill aan deze ijsjes tot het houten stokje toe had afgelikt, je nóg een heel ijsje had om van te genieten? Pfff, wat nou delen.

Clownijsje

clown

Wat was dat met ijsfabrikanten en clowns? Een soort stille samenwerking? Waarom dachten ze dat kinderen het liefst een clownshoofd zouden aflikken? Nou ja, niet dat je je daar als vierjarige kleuter heel erg druk om maakte. Het was al cool genoeg dat, als je het hele ijsje had opgelikt en je godsganse toet onder zat met witroze smurrie, je ook nog een rode kauwgombal had om eindeloos op te kauwen. Het feest houdt niet op, zeg maar. Toch was die rode bal voor veel ouders reden om hun kinderen naar een ander ijsje te lokken, kan ik me herinneren. ‘Nee, je kleine nichtje mag die niet, dan stikt ze er misschien in. En kom, neem jij hem dan voor de zekerheid ook maar niet. Om gedoe te voorkomen.’ Ik heb deze clown dus niet vaak in mijn handen gehad, maar als er geen jonge jaloerse nichtjes in de buurt waren was het smikkelen geblazen!

Schatkistje
geen-naam
Aan de absolute eenzame top van de kinderijsjes-aanzienladder staat toch wel de schatkist. Wat wil je, als je naast een heerlijke mix van vanille- en chocoladeijs ook nog eens een schat in je kist hebt zitten. Het was eigenlijk hetzelfde idee als met een Happy Meal: het boeide geen fuck dat je speeltje nu zuchtje wind van ellende uit elkaar viel, het ging om het idéé. Om de kick van een extraatje bij je eten. Om de verrassing: hebben we hetzelfde speeltje of hebben we alle twee een ander? Man, als ik terugdenk aan de spanning en opwinding die dit ijsje met zich meebracht voelt mijn hedendaagse leven opeens wel heel saai. Gelukkig worden schatkistjes nog gewoon verkocht, dus misschien van de week inslaan bij de Makro?

Smartie pop-upijsje

cf8kbz4w0aew7il
Dat ik ‘m als laatste zet, betekent natuurlijk niet dat dit ijsje minder lofzang verdient dan de voorgaande. Ik moest gewoon een volgorde kiezen, ja 😉
Dit ijsje had eigenlijk alles: stijl, klasse, leuke features (zoals het omhoog schuiven van het ijs door het staafje omhoog te duwen). Het had ook een gepersonaliseerd element, omdat je zelf bepaalde wanneer je je ijsje nog een stukje omhoog schoof. En wat je deed met de m&ms: ze mee kauwen met het ijs, of even schoon zuigen en apart leggen voor latere consumptie (ja, dat deed ik). En dan heb ik het nog niet gehad over de extra smarties die onderin het buisje zaten (als wat, als toetje? Van iets wat al een toetje is?) Afijn, je snapt het: dit ijs was de bomb.


Pfff, als ik naar bovenstaand rijtje kijk en al haar heerlijkheid, kan ik me niet meer voorstellen dat ik destijds keuzes kon maken bij de ijskar. Was ik me toen al bewust dat keuzes voor extra stress zorgen, en dat je kleine keuzes maar zo veel mogelijk uit kan sluiten? Deed ik toen al mindfulness-oefeningen om rust in mijn hoofd te krijgen om de chaos in ijsjesland te kunnen overzien? Was ik er überhaupt al mee bezig? Niets van dit alles. Ik denk dat ik me gewoon berustte in het feit dat er altijd wel een volgend ijsje zou zijn. En dan nam ik gewoon een ander.

PS. Vinden jullie de hoofdafbeelding ook geen prachtig toekomstbeeld? Dat zijn nog eens goals!

 

Kleine geluksmomentjes #2

Mijn examen halen, een grote reis maken, een jaar samen met mijn vriend: het is allemaal supergaaf, maar het zijn ook grote mijlpalen. Als ik alleen daar mijn geluk uit zou halen, zou de wereld een donkere, kille plek zijn. Soms vergeet ik wel eens dat geluk hem (barf, cliché) vooral in de kleine dingetjes zit. Dan gaan er dagen voorbij dat ik zo op de automatische piloot draai, en ik niet eens door heb dat er eigenlijk allemaal mooie dingen zijn gebeurd die zo insignificant waren dat ik ze op dat moment niet heb opgemerkt. Zonde! Want juist die momenten kunnen je dag van ‘wel oké’ naar ‘helemaal happy’ brengen. Daarom heb ik besloten me via deze rubriek elke week meer te focussen op de kleine lichtpuntjes op de dag. Hier zijn ze dan…

♥ Mijn beste vriendinnetje die me uitnodigt om bij haar te eten, en dan een enorme schaal sushi heeft klaargemaakt. Inclusief zeewiersoepje en gefrituurde garnalen. Het was echt een koningsmaal.

♥ Na ruim zeven uur ijs scheppen afgepeigerd thuiskomen, en dan tegelijkertijd aankomen met mijn vriendje en spontaan alle moeheid vergeten zijn en elkaar de oren van het hoofd praten.

♥ De superrijpe mango’s die ik voor een prikkie bij een nieuw ontdekte supermarkt heb gehaald.

♥ Een Nike Trainig Club-workout doen en erachter komen dat het wel meevalt met de fysieke achteruitgang na een periode wat minder sporten. Ik kan ik elk geval nog gewoon pushups doen!

♥ Mijn oppaskindje die haar A-diploma heeft gehaald en supertrots is op zichzelf.

♥ Een hele zondag kunnen besteden aan een uurtje sporten, wat lekkers bakken en heerlijk luieren.

♥ Een nieuw boek beginnen (Kom hier dat ik u kus van Griet op den Beeck) en zo opgeslokt worden door de verhaallijn, de personages en de schrijfwijze  dat je elk vrij momentje aanpakt om verder te lezen.

♥ Waar Amsterdam eerst nog een stad was die ik bij hoge uitzondering bezocht (en dan was het ook echt een uitje: uren over de grachten wandelen, koffie drinken en appeltaart eten in het Vondelpark, shoppen in de Kalverstraat) kom ik er nu elke dag voor mijn studie en elke keer word ik weer vrolijk van de energie van de stad. En van de chaos.

♥ Maar ook het thuiskomen na zo’n chaotische dag op de universiteit en dan het relatief gemoedelijke Leiden doorfietsen en dankbaar zijn dat er ook een rustigere stad is waar ik een beetje rust terug kan vinden.

Wat waren jouw geluksmomentjes van de afgelopen tijd? En vergeet je soms ook van de ‘kleine dingen’ te genieten, ondanks dat je weet dat dit bijdraagt aan je humeur?

Liefs!

Bron kopafbeelding: hier 

 

 

Hey! I put some new shoes on…

Confessie: deze New Look Premium boots zijn niet het eerste paar suède cognackleurige laarsjes die ik aan mijn schoenencollectie kan toevoegen. Ik bezit al een paar van Via Vai, H&M en Manfield (het ene paar vaker gedragen dan het andere) Waarom ik toch steeds terugga naar deze type laarsjes, ondanks ik veel lekkerder loop op een sneakers van Adidas of Nike?

Dat vraag ik me zelf eigenlijk ook af als ik de stad afstrompel, elke stap biddend dat ik mijn schoenen snel heb ingelopen. De neus is aardig spits (heel cowboy-ie, dat wel, maar niet erg comfortabel) en ik ga twijfelen of ik wel de juiste maat heb aangeschaft, want in deze schoenen komen is al een workout opzich. Terwijl ik juist best een lage wreef heb en nooit problemen gehad heb met laarsjes! Maar suède loopt uit, zeg ik gerustellend tegen mezelf. Dus doorstappen, en negeren die pijn. Eenmaal thuis kan ik het echter niet laten ze met een zucht uit te schoppen, en schuif ik mijn voeten in zijdezachte Nike’s. Verlossing.

Maar als het kwik weer boven de twintig graden stijgt en ik mijn favoriete Mango-jurkje uit de kast trek (met klaprozen erop) weet ik weer waarom ik zo verzot ben op de suède laarsjes: ze passen overal perfect bij. Uren kan ik op Pinterest speuren naar outfitcombinaties met deze hakjes. Onder een jurkje staan ze elegant, bij een zwarte skinny jeans met leren jackje staan ze juist stoer, en onder een short staan ze heel sexy (mits ik er wel een degelijk blouseje bij aandoe, en niet helemaal in Daisy Duke-stijl ga met een tanktop).

Met de laarsjes voel ik met net Candice. Of Lily Alridge. Nou ja, een soort van. 

Dus het violenjurkje gaat aan, ik glijd (oké, ik wurg mezelf) in de pasgekochte laarsjes.  Spijkerjasje erop en i’m good to go. Op de fiets voel ik me superzelfverzekerd in de boots en voel ik de pijn van het inlopen langzaam weg-ebben. Toch goed dat ik ze een tweede kans geef. Daar doe ik het dus voor, denk ik. Niks weggegooid geld; een investering juist!

Tot ik diezelfde dag weer een flinke wandeltocht heb gemaakt op de stappers en het huilen me nader staat dan het lachen. Uittrekken die handel. Misschien toch een maatje te klein? Ik wil er niet aan toegeven, ze zijn te mooi. Morgen probeer ik het weer. Echt.

 

Bron afbeeldingen: hier en hier

Throwback Thursday: De goeie ouwe tijd

Als net nog nineties kind (geboren in januari 1999), kan ik gelukkig niet meepraten met de generatie die met heimwee terugkijkt naar programma’s als Fresh Prince of Bell Air en de Kenan and Kell Show. Good ol’ times. Vandaag blik ik dan ook nostalgisch terug op de shows uit mijn kleine kindertijd (2002-2008), en vertel ik ook waar de hoofdrolspelers uit desbetreffende shows zich vandaag de dag mee bezig houden.

 

Blue’s Clues

MV5BMTk5NDYyNjU1MV5BMl5BanBnXkFtZTgwODc1Nzg3MjE@._V1_.jpg

Voor deze twee mafketels verstoorde ik dus mijn nachtrust. Bron

Ik trap af met de tv-show waarvoor ik als vierjarige kleuter zelfs om vijf (!) uur mijn bed uit kwam. That’s right, in het holst van de nacht kroop ik naar beneden met mijn knuffel onder mijn arm en nestelde ik me voor de tv om freakin’ Blues Clues te kijken! ‘Dat moet wel een geweldig plot zijn!’ zeg je? Ehm, naja, over een alleenstaande twintiger Joe die altijd de hints moet opvangen van wat zijn blauwe (tamelijk onrealistisch getekende) hond nu eigenlijk wilt gaan doen. Of eigenlijk moeten wij, de jonge kijkertjes, dat doen door naar de tv te blèren, want Joe zelf is niet de meest snuggere man en begrijpt de body language van zijn hond na jaren nog steeds niet. Zie je wel, topserie!

Bues Clues liep van 1996 tot 2007 en sinds zijn rol als Joe heeft acteur Steve Burns (nu 42) enkele rolletje gespeeld in verschillende film, maar allemaal niet echt noemenswaardig voor het grote publiek. In 2009 bracht hij samen met zijn band Struggle het album Deep Sea Recovery (iemand…?) uit.

Kenan and Kel

In deze sitcom met een live-podium (dat was tenminste ’t idee. Vertel mij niet dat er elke aflevering echt mensen stuk zaten te gaan om Kenan en Kels ietwat matige grappen) draait om twee tieners en de problemen waarin zij zichzelf telkens vinden. De show is lekker overgeacteerd, zodat alle emoties goed binnenkomen bij de vaak niet zo scherpe kinderkopjes. Zelf keek ik deze show altijd met mijn grote broer Michael na het avondeten op Nickelodeon, en krijg ik er daarom van die warme nostalgische gevoelens bij. De show liep van 1996 en 2000, dus het is zeer waarschijnlijk dat wij destrijds al herhalingen keken.

Hoe het nu gaat met de inmiddels mannen? Kenan Thompson is nu alweer 38 en druk aan de bak gebleven in Hollywood, zij ’t met allemaal rollen in kleinere producties. Zijn grootste rol na de tienerserie was in Saturday Night Live, waar hij verschillende personages heeft vertolkt in de vele parodies en sketches die de show rijk is. Zijn buddy Kel Mitchell is ook 38 en heeft het Nickelodeon-nest nog niet volledig verlaten; van 2013 tot 2015 speelde hij in de serie Game Shakers. Ook hij bleef een beetje aanmodderen in de filmwereld, maar tot een echt grote doorbraak is het nooit gekomen. Ach, gelukkig hebben we die sweet, sweet K&K memories. 

 

Drake and Josh

 

Josh-Peck-Bae-Watch-Bathing-Suit.pngdrake-and-josh-word-search-4x3

Fiet fieeeuw!

Toch wel één van mijn all time favourties en vast bekend bij iedereen uit 1995-2000) is Drake & Josh. Niet echt origineel dat ze het concept van Kenan and Kel hebben overgenomen maar dan met twee blanke gasten, maar de serie was top dus who cares. De show draait om twee halfbroers en Drake’s duivelse zusje Megan die hun wereld regelmatig op zijn kop zet (en als zij het niet doet kunnen de gasten dat prima zelf). Ik heb werkelijk van deze serie gesmuld en heb zelfs de soundtrack op mijn jaarlijkse ‘Anne’s Grote Hits-cd’ laten branden door mijn vader. Dat doen toch alleen de superfans? 😉 O, en ik was natuurlijk best een beetje verliefd op Drake.

Vergeleken met andere tienersterren zijn deze twee gasten nog best actief gebleven in de showbiz. Na wat gezamenlijke films heeft Drake, nu 30, nog veel stemmen ingesproken voor tekenfilms en series. Van Josh Peck, 29, kunnen we wel stellen dat hij zijn babyvetjes heeft verloren, wat hem een ware hottie maake. Hij schitterde naast Luke Shapiro in de romcom The Wackness en sprak de stem in van Eddie in Ice Age: The Meltdown.

 

Zoop

bettyboop_zoop_05.jpg

Wat heb ik van deze serie genoten! Echt, ik lach nu altijd One Direction- en Justin Bieberfangirls uit, maar ik kon er toch zelf ook wat van. Grappig voorbeeld: er was eens een signeersessie van de gehele cast in Ouwehand Dierenpark Rhenen, waar de show tevens werd opgenomen. Maar mijn vader was doodleuk met mij en mijn beste vriendinnetje naar dierenpark Emmen gereden (why, oh why), en toen we zo teleurgesteld waren dat we in de verkeerde dierentuin waren, kocht ie verdomme nog een keer drie kaartjes voor de juiste dierentuin, waar we een glimp van de acteurs konden opvangen een gekopieerde handtekening in onze handjes gedrukt kregen alvoor het circus alweer voorbij was en het enige wat ons restte een paar waggelende pinguins was.

Afijn, deze deceptie zou me niet tegenhouden om, net als Sira en Taffie, ook een echte ranger te worden in het dierenpark (en wat? Elke dag lekker olifantenschijt mocht scheppen?). Alleen al de oranje overall leek me hemel op aarde. Thank god dat ik van die illusie ben afgekomen. Het maakt de serie niet minder vermakelijk; liefde, verdriet en ander leed kwam natuurlijk niet alleen voor in dierenpark Rhenen, zo ontdekte ik later, maar in elke vriendengroep van twintigers. Helemaal top was het toen er ook nog drie films volgde (Zoop in Afrika, India en Zuid-Amerika). Gek idee eigenlijk dat de serie zelf nog geen twee jaar speelde.

Om de hele cast af te gaan op hedendaagse relevantie is misschien wat langdradig, dus daarom blijven we wel even steken bij de nu bekendste acteurs. Allereerst natuurlijk Nicolette van Dam (Bionda). Zij presenteert vandaag nog vele RTL-programma’s en heeft een ware fanbase op Instagram waar ze lieve kiekjes van haar dochtertjes post. Patrick Martens, die Mike speelde, is het presentatorvak ingegaan en heeft veel bijgeklust bij oude werkgever Nickelodeon. Mijn persoonlijke favoriet (oké, ik had gewoon een dikke vette crush) was Alwin, ook wel Erwan van Buuren. Hij is achter de schermen gedoken en heeft o.a. als cameraman gewerkt bij The Fault in Our Stars. Who knew? 

 

Where to eat #1: Berlijn

Van 4 tot 25 juli ben ik gaan interrailen door Midden- en Oost-Europa met mijn beste vriendin. Het was een topervaring, mede door de vele lekker eettentjes die we hebben ontdekt. We wilden in elke stad de plaatselijke specialiteiten proeven, en hoewel dat in de ene stad (Rome) beter gelukt is dan in de andere (Bratislava), hebben we met dank aan Foursquare en Tripadvisor bijna elke dag restaurantjes en afhaaltentjes gevonden die ik het vermelden waard vind. En in trap af met de stad waar we zijn begonnen: Berlijn!

1. Burgermeister 

2016-07-04-18-46-40Deze hipster-burgertent bevindt zich onder een brug (!) midden op een soort kruispunt, en ook op de plek zelf wemelt het er van de in ruitjesblousejes gestoken baardmannen. Om de tafels staan wat palen met een soort kussentje erop die dienen als krukken, en lege bierflesjes dump je in een van de vele kratten. Rond het tentje loopt er een oudere man die alle vuilnisbakken leegt en de glazen ophaalt (hij liep niet in bedrijfskleding, dus het zou ook zomaar een vriendelijke zwerver zijn die hier helpt in ruil voor een sappige burger) Het is dus al een interessant tafereel om te zien. We nemen een Burgermeister-burger en daarbij cheese fries en een Cola Zero. Omdat de tafels bezet waren streken we maar neer in een grasveldje verderop, letterlijk tussen de daklozen. Ik heb me nog nooit zo’n vrije ziel gevoeld. Hipster-experience accomplished, haha. Maar even zonder gekkigheid: de burgers zijn prima, het eten is prima betaalbaar en het personeel is vriendelijk (vooral dus die prullenbakkenleger). Een aanrader als je opzoek bent naar een stevige maaltijd, maar geen zin hebt om er uren voor te gaan zitten. O ja, pluspunt: Burgermeister bevindt zich een Kreuzberg, een coole multiculturele wijk met veel leuke winkeltjes en kunstgaleries.

Adres: Oberbaumstrasse 810997 Berlijn, Duitsland

2. Café Melon

We verbleven in een Ibis Budget Hotel, en we hadden geen ontbijt bij ons verblijf gekocht. Dit moesten we dus buiten de deur zoeken, en dat was geen slechte beslissing. Het gaf ons namelijk de keuze uit vele hippe, gezellige tentjes die Berlijn rijk is. Ons tweede ontbijtje hadden we bij Café Melon, een klein tentje met een lieve eigenaar en een goedgevulde vitrine vol gebakjes, taartjes, broodjes en andere lekkernijen. Zelf heb ik voor een nogal basic ontbijtje gekozen van yoghurt met cruesli, een croissantje en een bolletje met Nutella of honing (ja, ook mijn tandglazuur breekt af als ik dit alleen al lees. Lekker was het wel) maar op de kaart zag ik ook allerlei Turkse specialiteiten staan. En, niet geheel onbelangrijk: deze plek is goed betaalbaar!

Adres: 228a,, Greifswalder Str. 228, 10405 Berlin, Duitsland

3. Zur Rippe

2016-07-05-18-27-25

Onze schnitzel met aardappelkroketjes en courgette. En ja, hij was gigantisch.

outside-the-restaurant

Knus terrasje!

 

 

 

 

 

 

 

Na een intensieve eerste volle dag in Berlijn waarop we ons leven hebben gewaagd door op de fiets te stappen en het verkeer in de binnenstad te doorkruisen, hadden we wel een lekkere maaltijd verdiend, vonden we. En wat kan je beter eten in Duitsland dan een goed bereide schnitzel? We belandden bij Zur Rippe, met als serveerster een lieve, ietwat terughoudende vrouw van in de vijftig die geduld had met ons (we probeerden alles in het Duits te bestellen, maar switchen naar Engels bleek helaas nodig ;)) en ons een heerlijke Wiener-schnitzel voorgschotelde met aardappelkroketjes en zelfs wat gegrilde groente (beetje ratatouille-stijl), wat ik een unicum vind bij vleesgerechten in een restaurant. Vaak moet je de groente erbij bestellen. Als toetje kozen we nog voor een lekker warm chocoladetaartje. Dit tentje is iets prijziger dan de Burgermeister, maar het is dan ook een restaurant met ‘echte’ stoelen en banken (hehehe). Extra leuk zijn ook de originele keuze voor boomstammen als bankjes en tafels. Kreeg er echt een Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen-feel bij.

Adres: Poststr. 17 | Nikolaiviertel10178 Berlijn, Duitsland

4. NETA

20160706_194555

De decoratie van NETA doet misschien een beetje sneu aan…

FH0A3337-620x420

Maar het eten was heerlijk en origineel! Bron

 

 

 

 

 

 

 

De derde avond was ook weer een te gekke hipster-ervaring (ik gooi dat woord er te pas en te onpas in, maar deze keer gaat de vlieger echt op!). NETA is een Mexicaans  streetfoodrestaurant met veel veganistische gerechten. De inrichting van het tentje kun je best minimalistisch noemen, met slechts wat decoratieve bolletjeslampen die aan het plafond hangen en verder niet gek veel poespas. Laat je er niet door afschrikken, want het eten is dan weer echt een feestje. Lou en ik kozen beide voor de taco’s. Ik verwachtte een simpele granentaco met wat vlees, kaas en maïskorrels. I could not have been more wrong, want we kregen drie kleine pannenkoekjes (een lichtbruine, een donkerbruine en een lichtroze, dus vast alledrie anders gekruid) met daarin verschillende vleessoorten en ook flink wat groenten en drie soorten sausjes. Gooi er een labamba-tune doorheen en het plaatje was compleet geweest. Alleen wel jammer dat de ober onze bestelling waren vergeten, maar nadat we het even gecheckt hadden hadden we het eten voor onze neus en hebben we heerlijk gesmuld.

Adres: Schönhauser Allee 44 10435 Berlijn, Deutsland

5. Coffee Fellows

Tot slot een koffieketen waar ik nog niet bekend mee was (maar die door heel Europa bleek te zitten): Coffee Fellows. Starbucks meets Coffee Company, en eigenlijk een typische koffietent waar je lekkere, iets te dure koffie kan halen en de verleiding moet weerstaan om er een dikke vette muffin bij te bestellen (of er gewoon aan toegeeft). De bediening van het filiaal waar wij waren was erg vriendelijk en de drankjes waren gewoon lekker. Een goede tent om te bezoeken als je behoefte hebt aan caffeine fix. Punt uit.

Adres: Friedrichstraße 194-19910117 Berlijn, Duitsland

 

 

Kleine geluksmomentjes #1

Mijn examen halen, een grote reis maken, een jaar samen met mijn vriend: het is allemaal supergaaf, maar het zijn ook grote mijlpalen. Als ik alleen daar mijn geluk uit zou halen, zou de wereld een donkere, kille plek zijn. Soms vergeet ik wel eens dat geluk hem (barf, cliché) vooral in de kleine dingetjes zit. Dan gaan er dagen voorbij dat ik zo op de automatische piloot draai, en ik niet eens door heb dat er eigenlijk allemaal mooie dingen zijn gebeurd die zo insignificant waren dat ik ze op dat moment niet heb opgemerkt. Zonde! Want juist die momenten kunnen je dag van ‘wel oké’ naar ‘helemaal happy’ brengen. Daarom heb ik besloten me via deze rubriek elke week meer te focussen op de kleine lichtpuntjes op de dag. Hier zijn ze dan…

♥ De middag doorbrengen op mijn kraakheldere witte dekbed, terwijl de regen tegen het raam tikt en de vogelpoep op mijn raam ook gelijk wordt weggespoeld. Scheelt weer een zeemsessie!

♥ Na de introductieweek allemaal vriendschapsverzoeken op Facebook, waardoor ik me besef dat ik binnen een week weer tientallen nieuwe gezichten heb leren kennen waar vast ook wat potentiële vriendschappen tussen zitten!

♥ Na diezelfde Intreeweek op zaterdag de wekker niet hoeven te zetten en lekker tot elf uur met mijn vriendje in bed kan blijven liggen en werkelijk niks anders doen dan knuffelen.

♥ Mijn beste vriendin die (eindelijk) ook verslaafd is geraakt aan Modern Family, waardoor ik nu een excuus heb om met haar alle seizoenen opnieuw te kunnen kijken.

♥ Mijn vijfjarige oppaskindje die haar armpjes om mijn benen klampt als ze me ziet en blij mijn naam roept.

♥ Het hele weekend niet ingeroosterd zijn op werk, en dus alleen maar hoeven doen waar ik zelf zin in heb.

♥ Na een uurtje yoga in de avond je helemaal uitgerekt en ontspannen voelen, en vervolgens als een blok in slaap vallen.

♥ De nieuwe koffiecupjes van Nespresso die zijn gearriveerd!

Wat waren jouw geluksmomentjes van de afgelopen tijd? En vergeet je soms ook van de ‘kleine dingen’ te genieten, ondanks dat je weet dat dit bijdraagt aan je humeur?

Liefs!

Het zwarte gat

Het zwarte gat

De examens zijn amper twee weken voorbij en ik weet nu al niet meer waar ik het moet zoeken. De verveling is slopend. En het maakt me niet uit dat iedereen dolgraag in mijn schoenen zou willen staan (‘pfff Anne, vijf weken eerder vrij, ik zou er een moord voor doen’), ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Behalve constant het nummer I just don’t know what to do  van Dusty Springfield te draaien, neuriën en, in een moedige bui, te zingen. En ik weet best wel wat ik eventueel zou kunnen doen met mezelf, maar zelfs daar heb ik even genoeg van. En natuurlijk zou ik ontzettend veel kunnen doen. Er zijn tientallen Netflix-series die ik zou kunnen volgen. Niet helemaal nutteloos, want door mee te kunnen praten met de rest vergroot ik mijn maatschappelijke waarde. Maar Netflix, tja, ik ben er een beetje op uitgekeken en ik heb in mijn hele leven maar één serie volledig afgekeken (meerdere keren zelfs) en dat is Gooische Vrouwen. Geef me een dialoog en ik maak ‘m voor je af. Grey’s Anatomy ging naar de perifierie van mijn bewustzijn (VWO Nederlands-examen, iemand?) toen de musicalaflevering zijn intrede deed (wel een methode om je tv-serie van een acht naar een dikke drie te helpen, mocht dat als producer je wens zijn) en Gossip Girl ging alleen nog maar over drama die ik niet kon volgen of waarvan ik niet begreep waarom mensen er zo dramatisch over doen. House of Cards kijk ik momenteel, maar vind ik ook een beetje irritant vanwege 80% van de cast die nogal vervelend is. Dexter kijk ik met Lou, mijn beste vriendin,, dus daar mag ik me niet aan wagen tenzij zij naast me zit. En met Alex kijk ik Prison Break, maar alleen onder het mom ‘afmaken waar je aan begonnen bent’, al neem ik dat met alle series behalve deze niet zo nauw. Ik wil eigenlijk ook niet dat hij dit avontuur zonder mij afmaakt. Alsof we samen een maand naar Australië gaan en ik na drieënhalve week zeg: joe, ik heb er geen zin meer in, zie je thuis weer! En dan het vliegtuig pak.

Verder zijn er duizenden interessante documentaires en films die ik kan kijken, die niet alleen amuserend zijn maar ook mijn culturele kennis opschroeven en ik dus misschien wel geïnspireerd word om ook iets bij te dragen aan de cultuur of zo. Maar dat is het dus, ik ben uitgekeken. Ik wil in actie komen. Rennen, zei je? Vanochtend gedaan, maar na drie kwartier ben ik dat ook wel weer zat. We moeten het niet te gek maken. Bakken en koken doe ik ook volop, alleen mijn gewoonte om drie keer zoveel troep achter te laten na het produceren van een relatief simpel maaltje gaat me tegenstaan. Het enige waar ik nog zin in heb is werken, want dan kan ik geld verdienen. En hoe meer geld ik spaar, hoe meer ik heb om op onze Interrail te verslonzen aan benodigdheden als drankjes op een terras (niet te vaak), plaatselijke lekkernijen en leuke uitjes. Dus dit zwarte gat zal weldra opgevuld worden met duizenden herinneringen en indrukken, nu is het echter nog drie weekjes (waarvan twee in euforie van mijn behaalde examen, hopelijk) uitzitten. Netflixend. Met een zelfgebakken haverreep in mijn ene hand. En een kop koffie in mijn andere. Het enige goedje wat me ervan weerhoudt dat ik niet helemaal in een diepe zomerslaap val.

 

X