I’ve awoken

Jeeeez, daar ben ik weer! Wakker geworden uit een hele, hele diepe winterslaap; daar gooi ik het maar eventjes op.

Ik vind bloggen heerlijk. Ideetjes die tijdens een treinreis of fietstochtje spontaan in mijn hoofd opduiken alsof ik zelf niets voor heb hoeven doen (ehm… dat hoeft eigenlijk ook niet), als een razende verhalen tikken op mijn laptop terwijl mijn besef van plaats en tijd langzaam naar de achtergrond van mijn bewustzijn vervaagt, het zoeken of schieten van geschikte plaatjes, nog een keer een snelle check doen en dan de boel lekker publiceren. Het klinkt precies als een hobby die na lange tijd verwaarlozing weer eens opgepakt mag worden!

Nee, maar wat was echt de reden dat ik al bijna een half jaar geen letter op mijn blog heb geplaatst? A number of reasons, waaronder: pure luiheid, ik was totaal bezig met andere zaken, altijd andere dingen voorop stellen (beetje jammer dat die prioriteiten vaak ‘films en series bingewatchen’ en ‘ordinair lummelen’ waren’ en, vooral, de overtuiging dat ik het bloggen toch niet vol kon houden, dus waarom zou ik er dan überhaupt weer mee beginnen?

Stuk voor stuk slappe excuusjes, en vooral dat laatste smoesje vind ik zo suf van mezelf. Waar had Michael B. Jordan geweest als hij voor elke training dacht: pfff, ik weet ’t niet hoor, misschien heb ik er volgende week wel geen zin meer in, dus ik skip vandaag? Niet dat ik mezelf en mijn lazy ass nu in hetzelfde rijtje wil plaatsen als een basketbal-legende, maar om even aan te geven dat iedereen ergens moet beginnen. En bovendien wil ik het ook niet te zwaar opnemen allemaal: waarom schrijf ik immers? Omdat ik het fijn vind en omdat het een uitlaatklep is voor mijn hoofd vol ronddartelende gedachten. Niet meer en niet minder. Ik hoef niet eens elke dag een blog te schrijven, gewoon als ik zin heb om creatieve posts te maken (en dat is, als ik de druk van de ketel haal, veel vaker dan ik in eerste instantie denk)

Het alles-of-niets-denken is zo funest voor mijn productiviteit en algehele geluk: er zijn meer dingen die ik niet heb afgemaakt uit angst voor tegenvallend resultaat of voor hobbels op de weg. Een hardloopschema voor vijftien kilometer, mijn voornemen of vaker naar de sportschool te gaan, gezonder te eten, consistenter aan (en naar…) school te gaan. Vroeger ging het allemaal wat vloeiender, simpelweg omdat ik er toen niet zo over na dacht en niet perfect hoefde te zijn. Ik dééd gewoon. Het is ook altijd een fijn excuus om de confrontatie uit de weg te gaan en iets lekker niet te hoeven doen. Althans, op de korte termijn voelt het als een opluchting. Op de lange termijn voel ik me slapjes en teleurgesteld in mezelf.

Afijn, daar ben ik nu dus klaar mee: vanaf nu blog ik zoveel ik kan en zo vaak als ik zin heb, en we zien waar het schip strandt. In elk geval niet meer bij ‘Laatste blogbericht: 5 maanden geleden”

Liefs!

PS. Wat vind je van m’n idyllisch geschoten plaatje van het Plantsoen? Ik vond het wel toepasselijk voor het nieuwe-start-idee van dit artikel.

 

Kleine geluksmomentjes #3

♥ Als eerste een presentatie doen en dus 1. mildere beoordeling hebben, en 2. klaar zijn met die opdracht en me weer op andere dingen kunnen focussen.
♥ De film Singin’ in the rain. Ja, ook leuk om te kijken als het buiten dertig graden is zoals afgelopen dinsdag.
♥  De soundtrack van een van de vetste films van 2014: Whiplash. Kan niet stoppen met luisteren en hij blijft maar op repeat. En dat is vaak, aangezien het nummer nog geen twee minuten duurt. En de rest van het album is ook het beluisteren waard!
♥ Bij de opnames van College Tour zijn, met de CEO van Netflix als gast. Het was erg interessant, en bij tv-opnames zijn blijft altijd een bijzondere aangelegenheid.
♥ Nog steeds trouw op schema zijn van mijn 15 kilometer-doel met Nike, en nu zeker weten dat ik het schema ook echt ga afmaken.
♥  Door te ruilen met een collega onverhoopt de hele zaterdag vrij zijn en heerlijk kunnen doen waar ik zin in heb. In mijn eentje. Dat werd: hardlopen, een film kijken, koken en een carrot cake bakken.
♥ Het superlekkere warme weer van de afgelopen week natuurlijk.
♥ Maar ook het afkoelen van dit weer. En weer naar buiten kunnen zonder plakkende kleren en glimmend voorhoofd.
♥ Het ontdekken van de metro in Amsterdam. Veel koeler, sneller, rustiger en efficiënter. Tja, beter laat dan nooit.
♥ Een nieuw buikriempje dat ik bij H&M heb gekocht, waar mijn telefoon en sleutel in kunnen zonder dat ik iets voel shaken terwijl ik ren.
♥ Al shoppend op de Kalverstraat om mijn nummer gevraagd worden. Het maakt niet uit dat ik een vriendje heb en er ook geen behoefte aan heb, en de jongen in kwestie ook geen Chris Hemsworth was: het bleef goed voor mijn ego 😉
♥ De hele zondag doorbrengen met mijn oppaskindjes.
♥  Na twee weken nauwelijks contact met mijn beste vriendin kwam ze langs op werk en hebben we de hele avond gezellig lopen kletsen. Misschien dat onze levens nu een beetje langs elkaar lopen, maar als het moeilijk wordt kun je dus altijd tijd maken!
♥ De wentelteefjes die super gelukt waren, op zaterdagochtend.
♥  De schone lakens van mijn fris opgemaakte bed. Afgemaakt met een citroenspray die ik te pas en te onpas op alles spray om de illusie te wekken dat het schoon is. Alhoewel dat dus niet opgaat voor het bed; die is ook echt schoon

Wat waren jouw geluksmomentjes van de afgelopen tijd? En vergeet je soms ook van de ‘kleine dingen’ te genieten, ondanks dat je weet dat dit bijdraagt aan je humeur?

Liefs!

Bron kopafbeelding: hier 

Know your classics: Singin’ in the rain

Er is in geen tijden een film geweest die me zo heeft opgevrolijkt als Singin’ in the rain, een filmmusical uit 1952. Als je hem nog niet hebt gezien, ken je vast al de titelsong of een van de andere musicalliedjes (goodmorning, goodmorning, we talked the whole night through… Iemand?) Voor mijn studie keek ik hem afgelopen dinsdag in de bioscoop, en ik heb van begin tot eind een lach op mijn gezicht gehad. En dat is nog best maf, want doorgaans ben ik helemaal niet zo’n fan van blije eieren die zich dansend door het scherm paraderen en altijd maar blij zijn. Iets waar deze film toch wel een pro in is.

Maar Singin’ in the rain heeft iets waardoor het gewoon allemaal mag. Misschien omdat de film ook echt oud is, waardoor de oprechte kneuterigheid niet irritant maar heel lief wordt. In die tijd was dit namelijk een geaccepteerde manier van entertainen. Misschien omdat de choreografie en liedjes in deze film erg goed uitgevoerd zijn en maar niet uit je hoofd gaan. En misschien ook omdat het een soort unieke feel heeft, die sommige films nu eenmaal hebben en die daaropvolgende films tevergeefs proberen na te bootsen.

Het verhaal
Kurz und gut: de film gaat over een belangrijk overgangspunt in de filmwereld, namelijk die van stomme film naar geluidsfilm in de jaren 20. We volgen grote Hollywoodsterren Don Lockwood (Gene Kelly) en Lina Lamont (Jean Hagen), die op scherm misschien verliefde tortelduifjes spelen, maar in het echt niet met elkaar door een deur kunnen. Alhoewel, Lina forceert Don regelmatig en ziet hem als de man van haar dromen. Don ziet Lina echter als een irritante feeks, en dat begrijpen we best als Lina begint te praten. Haar stem is schril en vals; niet om aan te horen.

Als bekend wordt dat de filmstudio’s gebruik gaan maken van geluidsopnames, is Lina’s stem gebruiken dan ook geen optie. Gelukkig is daar de lieflijke en charmante Kathy Selden (Debbie Reynolds) een danseres die het ooit hoopt te maken op het toneel en tevens de love interest van Don. Zij spreekt Lina’s stem voor Don en Lina’s volgende film; The Duelling Cavellier. Dit doet ze om Don’s film te redden, maar hiermee zet ze wel haar eigen carrière op het spel. En dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot…

Waarom vind ik deze film zo geweldig?
♥ Omdat zowel de titelsong als Goodmorning en Make ‘Em Laugh, gezongen door Dons beste vriend Cosmo (Donald O’Connor) heerlijke liedjes zijn waar je spontaan een lach van op je gezicht krijgt. Wel luisteren met de clipjes erbij hoor, die zijn nou juist zo leuk. ♥ De setting, het decor, de kleding: alles aan deze film ademt die gave roaring twenties-stijl. En het idee dat de twintiger jaren destijds waren wat de jaren tachtig nu voor ons zijn, is ook een leuke gedachte.
♥  Gene Kelly in zijn jongere jaren was destijds totaaaal geen verkeerde man om te zien 😉

♥ Tijdens het kijken van de film bedenk je je hoe knap het is van de filmmakers om met relatief beperkte middelen zo’n werk te maken. Ze konden nog geen gebruik maken van special effects en andere tovenarij, en dus zit veel kwaliteit ‘m in de dans en motoriek van de spelers.
♥   Het is lekkere wegsmelt-romantiek ten top. Misschien doe je het liever niet te vaak, maar als je wilt indulgen in een potje oehh en aahhh is Singin’ in the rain de film bij uitstek!
♥  Nu kan ik tegen anderen opscheppen dat ik mijn klassiekers ken. Of in elk geval eentje. Grapje.

 

Wat is jouw favoriete klassieker? Heb je deze al gezien? En zo ja, wat vond je ervan? Of hoef je niets te hebben van die stoffige Hollywood-meuk? 😉

Liefs!

 

Kleine geluksmomentjes #2

Mijn examen halen, een grote reis maken, een jaar samen met mijn vriend: het is allemaal supergaaf, maar het zijn ook grote mijlpalen. Als ik alleen daar mijn geluk uit zou halen, zou de wereld een donkere, kille plek zijn. Soms vergeet ik wel eens dat geluk hem (barf, cliché) vooral in de kleine dingetjes zit. Dan gaan er dagen voorbij dat ik zo op de automatische piloot draai, en ik niet eens door heb dat er eigenlijk allemaal mooie dingen zijn gebeurd die zo insignificant waren dat ik ze op dat moment niet heb opgemerkt. Zonde! Want juist die momenten kunnen je dag van ‘wel oké’ naar ‘helemaal happy’ brengen. Daarom heb ik besloten me via deze rubriek elke week meer te focussen op de kleine lichtpuntjes op de dag. Hier zijn ze dan…

♥ Mijn beste vriendinnetje die me uitnodigt om bij haar te eten, en dan een enorme schaal sushi heeft klaargemaakt. Inclusief zeewiersoepje en gefrituurde garnalen. Het was echt een koningsmaal.

♥ Na ruim zeven uur ijs scheppen afgepeigerd thuiskomen, en dan tegelijkertijd aankomen met mijn vriendje en spontaan alle moeheid vergeten zijn en elkaar de oren van het hoofd praten.

♥ De superrijpe mango’s die ik voor een prikkie bij een nieuw ontdekte supermarkt heb gehaald.

♥ Een Nike Trainig Club-workout doen en erachter komen dat het wel meevalt met de fysieke achteruitgang na een periode wat minder sporten. Ik kan ik elk geval nog gewoon pushups doen!

♥ Mijn oppaskindje die haar A-diploma heeft gehaald en supertrots is op zichzelf.

♥ Een hele zondag kunnen besteden aan een uurtje sporten, wat lekkers bakken en heerlijk luieren.

♥ Een nieuw boek beginnen (Kom hier dat ik u kus van Griet op den Beeck) en zo opgeslokt worden door de verhaallijn, de personages en de schrijfwijze  dat je elk vrij momentje aanpakt om verder te lezen.

♥ Waar Amsterdam eerst nog een stad was die ik bij hoge uitzondering bezocht (en dan was het ook echt een uitje: uren over de grachten wandelen, koffie drinken en appeltaart eten in het Vondelpark, shoppen in de Kalverstraat) kom ik er nu elke dag voor mijn studie en elke keer word ik weer vrolijk van de energie van de stad. En van de chaos.

♥ Maar ook het thuiskomen na zo’n chaotische dag op de universiteit en dan het relatief gemoedelijke Leiden doorfietsen en dankbaar zijn dat er ook een rustigere stad is waar ik een beetje rust terug kan vinden.

Wat waren jouw geluksmomentjes van de afgelopen tijd? En vergeet je soms ook van de ‘kleine dingen’ te genieten, ondanks dat je weet dat dit bijdraagt aan je humeur?

Liefs!

Bron kopafbeelding: hier 

 

 

Hey! I put some new shoes on…

Confessie: deze New Look Premium boots zijn niet het eerste paar suède cognackleurige laarsjes die ik aan mijn schoenencollectie kan toevoegen. Ik bezit al een paar van Via Vai, H&M en Manfield (het ene paar vaker gedragen dan het andere) Waarom ik toch steeds terugga naar deze type laarsjes, ondanks ik veel lekkerder loop op een sneakers van Adidas of Nike?

Dat vraag ik me zelf eigenlijk ook af als ik de stad afstrompel, elke stap biddend dat ik mijn schoenen snel heb ingelopen. De neus is aardig spits (heel cowboy-ie, dat wel, maar niet erg comfortabel) en ik ga twijfelen of ik wel de juiste maat heb aangeschaft, want in deze schoenen komen is al een workout opzich. Terwijl ik juist best een lage wreef heb en nooit problemen gehad heb met laarsjes! Maar suède loopt uit, zeg ik gerustellend tegen mezelf. Dus doorstappen, en negeren die pijn. Eenmaal thuis kan ik het echter niet laten ze met een zucht uit te schoppen, en schuif ik mijn voeten in zijdezachte Nike’s. Verlossing.

Maar als het kwik weer boven de twintig graden stijgt en ik mijn favoriete Mango-jurkje uit de kast trek (met klaprozen erop) weet ik weer waarom ik zo verzot ben op de suède laarsjes: ze passen overal perfect bij. Uren kan ik op Pinterest speuren naar outfitcombinaties met deze hakjes. Onder een jurkje staan ze elegant, bij een zwarte skinny jeans met leren jackje staan ze juist stoer, en onder een short staan ze heel sexy (mits ik er wel een degelijk blouseje bij aandoe, en niet helemaal in Daisy Duke-stijl ga met een tanktop).

Met de laarsjes voel ik met net Candice. Of Lily Alridge. Nou ja, een soort van. 

Dus het violenjurkje gaat aan, ik glijd (oké, ik wurg mezelf) in de pasgekochte laarsjes.  Spijkerjasje erop en i’m good to go. Op de fiets voel ik me superzelfverzekerd in de boots en voel ik de pijn van het inlopen langzaam weg-ebben. Toch goed dat ik ze een tweede kans geef. Daar doe ik het dus voor, denk ik. Niks weggegooid geld; een investering juist!

Tot ik diezelfde dag weer een flinke wandeltocht heb gemaakt op de stappers en het huilen me nader staat dan het lachen. Uittrekken die handel. Misschien toch een maatje te klein? Ik wil er niet aan toegeven, ze zijn te mooi. Morgen probeer ik het weer. Echt.

 

Bron afbeeldingen: hier en hier

Het zwarte gat

Het zwarte gat

De examens zijn amper twee weken voorbij en ik weet nu al niet meer waar ik het moet zoeken. De verveling is slopend. En het maakt me niet uit dat iedereen dolgraag in mijn schoenen zou willen staan (‘pfff Anne, vijf weken eerder vrij, ik zou er een moord voor doen’), ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Behalve constant het nummer I just don’t know what to do  van Dusty Springfield te draaien, neuriën en, in een moedige bui, te zingen. En ik weet best wel wat ik eventueel zou kunnen doen met mezelf, maar zelfs daar heb ik even genoeg van. En natuurlijk zou ik ontzettend veel kunnen doen. Er zijn tientallen Netflix-series die ik zou kunnen volgen. Niet helemaal nutteloos, want door mee te kunnen praten met de rest vergroot ik mijn maatschappelijke waarde. Maar Netflix, tja, ik ben er een beetje op uitgekeken en ik heb in mijn hele leven maar één serie volledig afgekeken (meerdere keren zelfs) en dat is Gooische Vrouwen. Geef me een dialoog en ik maak ‘m voor je af. Grey’s Anatomy ging naar de perifierie van mijn bewustzijn (VWO Nederlands-examen, iemand?) toen de musicalaflevering zijn intrede deed (wel een methode om je tv-serie van een acht naar een dikke drie te helpen, mocht dat als producer je wens zijn) en Gossip Girl ging alleen nog maar over drama die ik niet kon volgen of waarvan ik niet begreep waarom mensen er zo dramatisch over doen. House of Cards kijk ik momenteel, maar vind ik ook een beetje irritant vanwege 80% van de cast die nogal vervelend is. Dexter kijk ik met Lou, mijn beste vriendin,, dus daar mag ik me niet aan wagen tenzij zij naast me zit. En met Alex kijk ik Prison Break, maar alleen onder het mom ‘afmaken waar je aan begonnen bent’, al neem ik dat met alle series behalve deze niet zo nauw. Ik wil eigenlijk ook niet dat hij dit avontuur zonder mij afmaakt. Alsof we samen een maand naar Australië gaan en ik na drieënhalve week zeg: joe, ik heb er geen zin meer in, zie je thuis weer! En dan het vliegtuig pak.

Verder zijn er duizenden interessante documentaires en films die ik kan kijken, die niet alleen amuserend zijn maar ook mijn culturele kennis opschroeven en ik dus misschien wel geïnspireerd word om ook iets bij te dragen aan de cultuur of zo. Maar dat is het dus, ik ben uitgekeken. Ik wil in actie komen. Rennen, zei je? Vanochtend gedaan, maar na drie kwartier ben ik dat ook wel weer zat. We moeten het niet te gek maken. Bakken en koken doe ik ook volop, alleen mijn gewoonte om drie keer zoveel troep achter te laten na het produceren van een relatief simpel maaltje gaat me tegenstaan. Het enige waar ik nog zin in heb is werken, want dan kan ik geld verdienen. En hoe meer geld ik spaar, hoe meer ik heb om op onze Interrail te verslonzen aan benodigdheden als drankjes op een terras (niet te vaak), plaatselijke lekkernijen en leuke uitjes. Dus dit zwarte gat zal weldra opgevuld worden met duizenden herinneringen en indrukken, nu is het echter nog drie weekjes (waarvan twee in euforie van mijn behaalde examen, hopelijk) uitzitten. Netflixend. Met een zelfgebakken haverreep in mijn ene hand. En een kop koffie in mijn andere. Het enige goedje wat me ervan weerhoudt dat ik niet helemaal in een diepe zomerslaap val.

 

X

The moment I wake up…

Als ik alle coole ‘entrepreneurs’ (‘ondernemer’ klinkt zo saai en Nederlands) moet geloven, is een vaste ochtendroutine de sleutel tot een succesvol leven. Door een vaste tijd te hebben waarop je opstaat en vervolgens een vast ritme te volgen waar jij je goed bij voelt, bereid je je mentaal en fysiek voor op de dag en gaat alles je die dag zelf makkelijker af. Zie het als een kwartiertje opwarmen voor je workout: alle spieren bewegen soepeler tijdens je training en ook geeft dat kwartiertje je de mogelijkheid om je mentaal voor te bereiden en je voor te nemen om alles te geven dat uurtje. Ikzelf zweer ook bij een vaste ochtendroutine. Niet om mezelf nu klaar te maken voor hele enerverende dagen, want ook op dagen dat ik niets gepland heb volg ik een vast riedeltje. Noem het autisme, noem het een productieve gewoonte, het maakt niet uit. Zolang je voorkomt dat je vijf minuten voor je moet vertrekken uit je bed rolt, de wereld laat weten dat je er ‘vandaag al helemaal geen zin meer in hebt’ en opgefokt je boterham naar binnen schrokt, zit je goed.

Het zit ‘m in bewust je dag beginnen, alvast na te gaan denken wat je wilt gaan doen die dag (‘luieren’ is tijd nemen voor jezelf, en telt in principe ook als activiteit, haha) en jezelf de tijd te gunnen om rustig wakker te worden. Je kunt deze helemaal invullen naar jouw behoeften. Zelf ben ik niet echt te genieten tot ongeveer klokslag 12 (sorry, mensen om mij heen. Ik heb ook goede kanten) dus tot die tijd doe ik het heel rustig aan. Anderen zweren juist bij een knallende start en hupsen bij het ochtendgloren al door de sportschool. Ieder zijn ding.

8:00

Afhankelijk van of ik een doel heb die dag of eigenlijk voor niks mijn bed uit komt, streef ik er naar om voor negen uur uiterlijk naast mijn nest te staan. Op schooldagen was dit altijd zeven uur. Dan word ik wakker, maak ik mijn bed op, raak ik mijn telefoon niet aan (behalve om mijn irritante wekker uit te zetten) en spring ik gelijk onder de douche. Dan voel ik me gelijk wakker en krijg ik niet de neiging tot half twee in mijn bed te liggen Netflixen (been there, done that)

 

8:15

Na het douche doe ik een likje mascara op, domper ik mezelf onder mijn de Brazil Nut bodymist van The Body Shop (helaas uit het assortiment. Ik vrees dat ik de enige ben die dit geurtje kocht) en borstel ik mijn haar. Voor een uitgebreider optutmoment heb ik geen geduld. Ik steilde mijn haar vroeger wel eens, tot ik erachter kwam dat ik al vrij steil haar heb en het effect dat het teweeg bracht nihil was.

 

Pixlr

Mijn nieuwe hippe bohemian dagboekje. Kwam er helaas na het bestellen achter dat ‘ie iets te smal is om lekker in te kunnen schrijven, maar als notitieboekje fungeert -ie prima. 

8:30

Ik drink een glas water met citroensap. Ik weet dat het geen wonderen doet voor mijn spijsvertering, bloedsomloop of andere lichaamsprocessen (kom op, het zijn wat druppels citroen) maar ik vind het een lekker smaakje hebben en ik voel me er frisser door. Daarna zet ik een lekkere kop koffie en nestel ik me op achterbalkon in de keuken. Niet de meest frisse plek, vooral niet als de prullenbak openstaat. Maar de zon staat er altijd perfect op. Dan pak ik mijn notitieboekje en schrijf ik ideetjes op, dingen die zomaar in mijn hoofd rondspoken, dingen die ik heb gedroomd of gedachtes die me dwarszitten. Alles om mijn hoofd leeg te krijgen. Ik heb wel eens Morning Pages geprobeerd (elke ochtend drie bladzijden neerpennen, over van alles en nog wat) maar ik vond dat net weer een te verplicht karakter krijgen. Als ik dan na anderhalve pagina ‘op’ was schreef ik allemaal onzin op, puur om aan mijn eigen dwangmatigheid om de pagina’s vol te krijgen, te voldoen.

8:45

Na mijn cafeïneshotje is het tijd voor ontbijt. Ik begin mijn dag al jaren met hetzelfde: kwark of yoghurt met fruit, muesli en eventueel wat nootjes, dadels of pitjes. Door de jaren heen ben ik wel wat veranderd in voorkeuren, maar het de zuivel met fruit is altijd gebleven. Ik hou van de combinatie van frisse kwark met lekker wat zoets en iets krokants als muesli. Favoriet zijn de AH granola of de Zonnatura Rijkgevulde Muesli. In mijn ‘bio-eten-is-beter’-tijd kocht ik weleens speltmuesli’s van vijf euro, tot ik weer bij zinnen kwam.

Afijn, dit simpele maar voedzame ontbijtje lepel ik op het balkon weg. Ik drink er thee bij. Vaak lekker goedkope van de Aldi: vanille- of rooibossmaak.

 

9:00

Om negen uur begin ik met het checken van sociale media (waar vaak niets bijzonders op te vinden is), dwaal ik wat rond op mijn favoriete blogs of schrijf ik zelf een ideetje uit dat ik heb gekregen.

Dit is mijn simpele ochtendroutine, waarin ik lekker een uur de tijd voor mezelf kan nemen en ongehaast de dag kan beginnen. Ik ben er tevreden mee, want ik verheug me altijd best op de ochtend terwijl ik een doorgewinterd avondmens ben. Toch zijn er graag nog wat nieuwe gewoonten die ik mezelf aan zou willen leren, zoals

 

  1. Mediteren

Ik deed het op een blauwe maandag, toen ik vol zat van de stress van mijn toetsweek en ik mezelf dwong om iets rustigs te gaan doen waarvan ik in elk geval weer normaal kon reageren op mijn omgeving. Ik was werkelijk niet te genieten. Ik vond het heerlijk, en voelde me na een minuut of tien simpelweg concentreren op mijn ademhaling helemaal uitgerust. Alsof ik er een dutje op had zitten. In principe ook niet zo gek, want terwijl je mediteert keer je helemaal ‘in jezelf’ en concentreer je je puur op wat er in je lichaam omgaat. De indrukken van de omgeving hebben dus geen uitwerking meer op je (althans, dat was de bedoeling, ik ben beslist nog geen mediteer-expert geworden) en daardoor voelt het alsof je even hebt geslapen.

 

Morning Pages

Ik wil het eigenlijk een nieuwe kans geven. Het vast schrijven van drie pagina’s over alles wat er in je omgaat, zou je creativiteit, productiviteit en focus vergroten. Klinkt me toch allemaal iets te mooi in te horen om zomaar af te schrijven als ‘niets voor mij’. Bovendien hou ik van schrijven. Als er iets is wat ik verplichte gewoonte in zou moeten voeren, is het wel schrijven.

 

  1. Yoga

Vooral van het YouTube-account Yoga With Adrienne. Ik heb veertien hele dagen van haar 30 Day Yoga Challenge voltooid (iets met examens, drukte en excuusjes) en voelde me na een sessie niet alleen leniger en fitter, maar ook mijn hoofd was een stuk rustiger en ik dacht positiever over mezelf. Tijd om dit weer eens in het dagritme te verwerken, al is het maar een kwartiertje in de ochtend.

 

  1. Gratitude Journal

Lijkt een beetje op de Morning Pages, alleen concentreer je je bij die dankbaarheidsdagboekje puur op de dingen waar je dankbaar in bent in je leven. Lijkt me heel fijn om de dag steevast met een positieve noot te beginnen. Al lijkt het me dat je op een gegeven moment uit’ge thank you-ed bent? En dan ga ik op een geveven moment dankbaar zijn omdat het moet, en dus voor dingen waar ik eigenlijk helemaal niet dankbaar voor ben. ‘Ik ben dankbaar voor de regenbui die zojuist op ons is neergestreken terwijl ik vergeten ben de was naar binnen te halen.’ Nehh…

 

  1. Een leuk gesprekje met iemand

De dag sociaal beginnen. Hm, nooit geprobeerd, tenzij ik met iemand logeer of op vakantie ben. Mijn moeder ziet me al aankomen: ‘Ha mam, lekker geslapen? Wat ga je vandaag doen?’ Ik denk dat ze gaat denken dat ik hondsdol ben. Toch ga ik vaker proberen tegen mijn omgeving ’s ochtends wat liever te zijn. Het geeft me uiteindelijk ook een positief gevoel over mezelf, wat me uiteindelijk uit dat donkere hol dat ‘ochtendhumeur’ heet helpt. Mijn vriend begroet ik elke ochtend met een lief gesprekje en een knuffel, waarom de rest van het huis niet?

 

Bovenstaande gewoontes zal ik proberen stap voor stap te integreren in de eerste uurtjes van de komende dagen, en natuurlijk zal ik updates geven over hoe me dat vergaat. En tot die tijd is het een kwestie van elke ochtend wakker worden met de gedachten: it’s going to be a good day.

 

Liefs, Anne