Review: Moonlight

The perks of working in a cinema? Gratis naar de film, natuurlijk! De buit tot nu toe: Nocturnal Animals, Passengers, Brimstone, La La Land en Split. Woensdag gingen mijn vriend en ik naar Moonlight, een Oscar-kanshebber met wat mij betreft nu al de mooiste filmposter van 2017 so far! Wist je trouwens dat het drie acteurs zijn die je op de poster zien? Could not have guessed! Of wacht, als je iets beter kijkt zie je het wel, haha.

Het verhaal
Afijn, waar gaat het verhaal dan over: de jonge Afr0-Amerikaanse Chiron die opgroeit in een gevaarlijke ghettowijk in Miami  temidden van drugs en geweld. Hij worstelt met homoseksuele gevoelens, zijn identiteit en zijn plaats in de maatschappij. Want als je zwart bent, homoseksueel én uiteindelijk drugsdealer wordt, in welk hokje kan je dan geplaatst worden? En hoe ‘moet’ je je dan gedragen?

De film beslaat die perioden van zijn leven: zijn kinderjaren, puberteit en volwassen leven. Als jong jongetje wordt Chiron door leeftijdsgenootjes gepest en kampt hij onder de crackverslaving van zijn moeder. Zijn enige vriendje Kevin helpt de onzekere en fragiele Chiron weerbaarder te worden. In een poging zich de verstoppen voor zijn treitertjes ontmoet Chiron de drugsdealer Juan die, ironisch genoeg, een vaderfiguur voor hem wordt. Zijn moeders crackverslaving eist zijn tol, wat de spanningen binnen het huishouden enkel verergert.

De gehele film zijn er spanningen voelbaar rond het thema ‘homoseksualiteit’. Chiron wordt vanaf zijn jonge jaren uitgemaakt voor ‘faggot’ en ontwikkelt later romantische gevoelens voor Kevin. Chiron worstelt hierdoor zijn hele leven met een identiteitscrisis: hij heeft zo zo lang moeten onderdrukken wie hij werkelijk is, dat hi het op een gegeven moment zelf ook kwijt is.

Mijn mening
Ik vind dit een erg mooie film, vooral doordat hij zo natuurlijk aanvoelt. Een grappig feitje is  bijvoorbeeld dat de drie acteurs die Chriron spelen, elkaar nooit in het echt hebben ontmoet. Dit was een bewuste keuze van regisseur Barry Jenkins, zodat er geen kans bestond dat de heren elkaar zouden imiteren. Het was namelijk de bedoeling dat ze zelf een draai zouden geven aan de rol. Verbazingwekkend was dan ook dat er desondanks geen twijfel over mogelijk was dat dezelfde jongen gespeeld werd. Zijn lichaamstaal, trekjes, manier van voortbewegen: alledrie de acteurs speelden hem op dezelfde wijze.

De film kent relatief weinig dialoog. Weinig lange anekdotes van acteurs die de hoofdpersonage een wijze les meegeven, bijvoorbeeld. Toch zit de film vol wijze lessen en mooie momenten. Dit wordt versterkt door de prachtige klassieke muziek die onder bepaalde scènes is gezet. Neem nu de scène waarin Juan de jonge Chiron leert zwemmen in de zee. De man en het jongetje zijn aanvankelijk vreemden voor elkaar, maar door dit moment voel je hoe ze verbonden raken. Alles om hen heen vervaagt: de drugshandel, het geweld, de constante druk om een bepaalde rol te spelen. Het voelt bijna als een doop zoals je die in de kerk ziet (wat waarschijnlijk ook de symboliek achter de scène is): een wedergeboorte.
Ook de zoensscène tussen Kevin en Chiron is er een om te onthouden: de angst van beide jongens om afgewezen te worden is door het scherm heen voelbaar, evenals de opluchting als ze allebei hetzelfde bleken te voelen.

Realistische droomwereld
Verfrissend aan deze film is dat er geen sprake is van een klassiek Hollywood-narratief. Geen uiteenzetting, probleemstelling, werken naar een doel en vervolgens een climax en oplossing, zoals ik die op school heb geleerd. Je ziet eigenlijk flarden van hoe het leven van een jongen uit Miami zich ontwikkelt. Het leven kabbelt gewoon voort.

De opbouw voelt natuurgetrouw aan en het acteerwerk is verbazingwekkend realistisch. In de eerste scène zie je bijvoorbeeld de transactie tussen een drugsdealer en zijn klant en beide heren spelen deze rol meer dan geloofwaardig. Het nerveuze gedrag, verwarde houding, knarsende tanden: je merkt duidelijk dat de filmmakers (Jenkins en Tarell McCraney) zelf ook zijn opgegroeid in de harde achterbuurten van Miami: deze scènes zijn uit hun leven gegrepen. Ook de gesprekken tussen personages voelen allesbehalve een constructie; alsof alles samenkwam op dat moment.

Het enige dat de harde realistische sfeer doorbreekt is het soms dromerige kleurgebruik en bijna swingende camerawerk, en de klassieke muziek die door de hele film te horen is. Ik vind het erg mooi dat de acteur hiervoor gekozen heeft, want klassieke muziek onder een ghettofilm? Dat zorgt voor precies hetzelfde onbestemde gevoel als Chiron zijn hele leven voelt tussen zichzelf en zijn omgeving.

Dus…
De acht Oscarnominaties zijn wat bij betreft op zijn plek. Deze film is echt maar surrealistisch tegelijk. Mooi maar eigenlijk ook afschuwelijk. Ik geef ‘m een *rambambambam* acht!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s