I’ve awoken

Jeeeez, daar ben ik weer! Wakker geworden uit een hele, hele diepe winterslaap; daar gooi ik het maar eventjes op.

Ik vind bloggen heerlijk. Ideetjes die tijdens een treinreis of fietstochtje spontaan in mijn hoofd opduiken alsof ik zelf niets voor heb hoeven doen (ehm… dat hoeft eigenlijk ook niet), als een razende verhalen tikken op mijn laptop terwijl mijn besef van plaats en tijd langzaam naar de achtergrond van mijn bewustzijn vervaagt, het zoeken of schieten van geschikte plaatjes, nog een keer een snelle check doen en dan de boel lekker publiceren. Het klinkt precies als een hobby die na lange tijd verwaarlozing weer eens opgepakt mag worden!

Nee, maar wat was echt de reden dat ik al bijna een half jaar geen letter op mijn blog heb geplaatst? A number of reasons, waaronder: pure luiheid, ik was totaal bezig met andere zaken, altijd andere dingen voorop stellen (beetje jammer dat die prioriteiten vaak ‘films en series bingewatchen’ en ‘ordinair lummelen’ waren’ en, vooral, de overtuiging dat ik het bloggen toch niet vol kon houden, dus waarom zou ik er dan überhaupt weer mee beginnen?

Stuk voor stuk slappe excuusjes, en vooral dat laatste smoesje vind ik zo suf van mezelf. Waar had Michael B. Jordan geweest als hij voor elke training dacht: pfff, ik weet ’t niet hoor, misschien heb ik er volgende week wel geen zin meer in, dus ik skip vandaag? Niet dat ik mezelf en mijn lazy ass nu in hetzelfde rijtje wil plaatsen als een basketbal-legende, maar om even aan te geven dat iedereen ergens moet beginnen. En bovendien wil ik het ook niet te zwaar opnemen allemaal: waarom schrijf ik immers? Omdat ik het fijn vind en omdat het een uitlaatklep is voor mijn hoofd vol ronddartelende gedachten. Niet meer en niet minder. Ik hoef niet eens elke dag een blog te schrijven, gewoon als ik zin heb om creatieve posts te maken (en dat is, als ik de druk van de ketel haal, veel vaker dan ik in eerste instantie denk)

Het alles-of-niets-denken is zo funest voor mijn productiviteit en algehele geluk: er zijn meer dingen die ik niet heb afgemaakt uit angst voor tegenvallend resultaat of voor hobbels op de weg. Een hardloopschema voor vijftien kilometer, mijn voornemen of vaker naar de sportschool te gaan, gezonder te eten, consistenter aan (en naar…) school te gaan. Vroeger ging het allemaal wat vloeiender, simpelweg omdat ik er toen niet zo over na dacht en niet perfect hoefde te zijn. Ik dééd gewoon. Het is ook altijd een fijn excuus om de confrontatie uit de weg te gaan en iets lekker niet te hoeven doen. Althans, op de korte termijn voelt het als een opluchting. Op de lange termijn voel ik me slapjes en teleurgesteld in mezelf.

Afijn, daar ben ik nu dus klaar mee: vanaf nu blog ik zoveel ik kan en zo vaak als ik zin heb, en we zien waar het schip strandt. In elk geval niet meer bij ‘Laatste blogbericht: 5 maanden geleden”

Liefs!

PS. Wat vind je van m’n idyllisch geschoten plaatje van het Plantsoen? Ik vond het wel toepasselijk voor het nieuwe-start-idee van dit artikel.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s