Instant happiness #2

Mijn examen halen, een grote reis maken, een nieuwe liefde: het is allemaal supergaaf, maar het zijn ook grote mijlpalen. Als ik alleen daar mijn geluk uit zou halen, zou de wereld een donkere, kille plek zijn. Soms vergeet ik wel eens dat geluk hem (barf, cliché) vooral in de kleine dingetjes zit. Dan gaan er dagen voorbij dat ik zo op de automatische piloot draai, en ik niet eens door heb dat er eigenlijk allemaal mooie dingen zijn gebeurd die zo insignificant waren dat ik ze op dat moment niet heb opgemerkt. Zonde! Want juist die momenten kunnen je dag van ‘wel oké’ naar ‘helemaal happy’ brengen. Daarom heb ik besloten me via deze rubriek elke week meer te focussen op de kleine lichtpuntjes op de dag. Hier zijn ze dan…

Wat klopt hier niet?

♥ De onverwachte sneeuwbui waarmee we vorige zaterdag wakker werden. Alle praktische zorgen (hoe kom ik zonder te pleuren op werk vanavond? Dit wordt m’n dood) daargelaten is dit natuurlijk een heel mooi plaatje waarvan ik binnen best wel kan genieten. Vooruit, ook als ik er doorheen loop.
♥ Ik mag mijn tussentijdse toets voor mijn rijexamen inplannen! Toegegeven, het duurt nog wel eventjes voordat ik aan de beurt ben (en dat is maar goed ook, want ik ben nog niet op het niveau waar ik moet zijn) maar er is in elk geval licht aan het einde van de donkere rijlestunnel.
♥ Mag ik even materialistisch zijn? Ja, dat mag wel. De tweedehands Sendra’s die ik op Marktplaats heb veroverd voor een schappelijk prijsje en waarop ik de koude restanten van deze winter wel doorkom.
♥ Bij het ophalen van die schoenen raakte ik verdwaald in Leiderdorp (ik heb zo mijn kanten) en wie kwam daar aanrijden langs het stoplicht waar ik in halve paniek stond te wachten? Mijn vader! Als een soort reddende engel kon ik bij ‘m instappen en bracht hij me naar het adres waar ik moest zijn. Wat overig dertig seconden rijden was…
♥ Muziek van Bob Marley
♥ Mijn beste vriendin en ik hebben onze vakantie geboekt! Kroatië, here we come!
♥ 
Ik ben bezig in het boek The Power of Habit van journalist Charles Duhigg en kom opeens tot allemaal inzichten over mijn eigen goede en minder wenselijke gewoonten. En nu weet ik dus beter hoe ik ze kan veranderen!
♥ Pizza met kipnuggets eten op mijn vriendje. Kijk, vroeg of laat gaan we allemaal dood, toch? Might as well live on the nutritional edge 😉
♥ Een wandelingetje maken en me als een ware natuurfotograaf begeven door het kleine beetje groen dat we hebben in onze straat. Ach, ’t is een begin. En bovendien: met genoeg filters is elke foto kunstig, zie bovenste plaatjes.

Liefs!

Travel plans: Kroatië

Samen met mijn beste vriendinnetje zijn we zomerplannen aan het maken, en sinds we allebei verslaafd zijn geraakt aan Game of Thrones was de keuze al snel gemaakt: Kroatië! Waarom? De scènes in King’s Landing, een belangrijke plek in de tv-serie, zijn voor een groot deel opgenomen in de Kroatische stad Dubrovnik, in het zuidoosten van het land. Maar na wat research bleek Kroatië veel meer te bieden dan een filmset: er zijn lekkere en betaalbare restaurantjes, de mooiste natuurgebieden, stranden en architectuur.

Onze reis is nog niet helemaal uitgestippeld, maar het zal er ongeveer zo uit gaan zien: Drie dagen in de hoofdstad Zagreb, dan met de bus naar het Rijeka in het westen waar we een tijdje blijven, vervolgens een paar dagen in Split en tot slot een halve week in Dubrovnik. Uiteindelijk zijn we dus twee weken aan het reizen, en zullen we voornamelijk met de bus van stad naar stad gaan (aangezien je een busreis van vijf uur voor nog geen twintig euro kan maken). Bovendien gaan de bussen ook veel vaker dan de treinen. Ach, als ik m’n boeken en podcasts heb komt die tijd wel vol 😉

Maar om mezelf even lekker te maken, hier een mooie selectie van de plekken die we willen gaan bezoeken. Plus de highlights! 

Zagreb
De hoofdstad ligt in het noordelijkste puntje van Kroatië en huist 1 miljoen mensen, blablabla. Oké, de boeiende zaken: het is er een mengelmoesje van cultuur doordat het tussen Venetië, Wenen en Boedapest ligt (alledrie geweest en alledrie gave steden), er zijn veel restanten te vinden uit de Grieks-Romeinse oudheid, heel veel kerken (we houden van kerken) ennnn een bruisend nachtleven. Bovendien is het eten en drinken er, net als in de rest van Oost-Europa trouwens, een stuk goedkoper dan in de rest van Europa.

Rijeka
Een wat minder bekend stadje, maar daarmee zeker niet minder interessant. Hier is ruimte voor een koel zeebriesje, want de stad ligt aan zee. De haven is dan ook de meest toeristische plek van de stad, alle buzz vindt hier plaats. Voor cultuurliefhebbers is het een en al genieten hier, want de verspreid door de stad staan nog restanten van de 15e eeuwse stadsmuren, oude manuscripten en standbeelden.

Split
Nee, niet dit nieuwe film met James McAvoy en zijn 43 persoonlijkheden, maar een gaaf kustplaatsje in het westen,  een paar uur rijden van Rijeka. Het stikt er van de cultuur (toegegeven, het wordt nu een beetje saai): katherdralen, oude kelders, een Archeologisch Museum, stadsmuren en oude paleizen (met als pronkstuk het Diocletian’s Paleis). Maar als je al die oude meuk zat ben, kun je een tripje boeken naar Krka National Park. Iets wat zeker op onze to-do-list staat. Wees hier voor uw indrukwekkende nieuwe Facebook-omslagfoto’s.

Dubrovnik
Tadadadaaa… King’s Landing! Oké, minus een fijn staaltje CGI, maar toch. Voor de Game of Thrones-nerds: hier staat Cersei’s kasteel, de kerk die in een zekere aflevering in vlammen opgaat en de soms hilarische gesprekken tussen Tyrion en Varys vonden plaats in de smalle straatjes van de eeuwenoude stad. Misschien dat we ons ego opzij gaan zetten en als een ware toerist een tour gaan doen? Waarschijnlijk wel…
Maar behalve het decor van een goed bekeken tv-serie is de stad op zichzelf ook indrukwekkend. Je zou ‘m de ‘Parel van de Adriatische Zee’ kunnen noemen (oké, dat heb ik niet zelf bedacht). De stad staat vol middeleeuwse monumenten, gezellige barretjes, pleintjes en kerken.

We kijken er onwijs naar uit om weer een avontuurtje aan te gaan en nieuwe plekken te ontdekken. De reis zal plaatsvinden in juli, dus als ik thuis ben volgt er een uitgebreid reisverslag 🙂 En tot die tijd zal ik af en toe een update doen over de accomodaties die we geboekt hebben en de dingen die we willen gaan ondernemen.

Liefs!

 

 

Mijn favoriete podcasts #1

Ik ben een fervente podcastluisteraar. Ongeveer een jaar geleden ontdekte ik ze (ze bestaan overigens al sinds 1980) en sindsdien ben ik hooked. Het zit namelijk zo: mensen praten over van alles. De kans is groot dat datgene waar jij geïnteresseerd in bent, ooit tot in detail is besproken door anderen en in podcastvorm is gegoten. En zo leer je nog eens wat. Bovendien kun je podcast altijd en overal luisteren: op de fiets, wandelend, in de trein, tijdens het ontbijt. De onderwerpen waarover ik graag luister lopen uiteen, maar zitten vooral in het happiness/gezondheid/persoonlijke ontwikkeling/levensvisies-hoekje. Vandaag zet ik een paar van mijn favorieten op een rijtje. 

600x600bb

The Joe Rogan Experience
Joe Rogan is een mixed martial arts-vechter en komiek in Amerika, en schuift een paar keer per week met ’s werelds interessantste ondernemers, sporters, acteurs, comedians en what not, aan tafel om over werkelijk alles te praten. Maar vergis je niet, het is geen slap ge-ouwehoer. Vaak gaan gesprekken over politieke kwesties, psychedelische drugs, het menselijk bewustzijn, vrije wil, het kapitalisme en de zin van het leven. Aangezien de podcasts nooit korter zijn dan twee uur, kun je wel spreken van een ‘experience’. Al kun je vrij makkelijk in tunen in een gesprek en hoef je niet alles van begin tot eind aandachtig te luisteren.

eindbazen-smal

Eindbazen
De Nederlandse tegenhanger van Joe Rogan zijn de Eindbazen, oftewel Wiggert Meerman en Michiel Vos. De twee heren weten ook telkens interessante personen te strikken. En ze komen vanuit allerlei hoeken: het bedrijfsleven, de universiteit, technologische wereld, de entertainmentindustrie. Ook deze gesprekken gaan lekker diep: hoe wenselijk is de Westerse levensfilosofie? Hebben we eigenlijk wel een ‘ik-persoon’, of wordt alles wat we doen aangestuurd door onze hersenen? Wat doen al onze negatieve gedachtes met ons? Wat zijn de effecten van Ayahuasca? En natuurlijk is er ook genoeg ruimte voor humor en soms wat nutteloos geklets. Al met al een leerzame podcast!

download-1

Podcast over Media
Deze podcast wordt naar mijn zin veel te weinig geüpdate: de maandelijkse podcast van Blendle- bedenker en internetondernemer Alexander Klöpping en Ernst-Jan Pfauth, voormalige hoofdredacteur van digitaal NRC Handelsblad en nu mede-oprichter en uitgever van de krant De Correspondent. Ikzelf ben nieuwsgierig naar alle ontwikkelingen binnen het media-landschap: van de nieuwe lay-out van NPO Gemist tot de pratende Google-paal die iedereen binnen nu en vijf jaar in zijn huiskamer heeft staan. Toegegeven, de podcast heeft een ietwat suffe naam (maar hij dekt wel de lading) en een lelijk logo (maar dit is expres zo kneuterig gemaakt, als ware het een podcast uit 2004), maar voor media-enthousiasten is dit een must listen! 

download

Leven zonder Stress
Valt het op dat ik de laatste tijd steeds meer van de Nederlandse podcasts bent? Het voelt alsof ik een keukenkaste ontdekt heb vol snoep waarvan ik eerst niet af wist, haha. Deze podcast, van radio DJ Patrick Kicken, is van een wat spiritueler kaliber. De afleveringen gaan over het menselijk (zelf)bewustzijn, meditatie, non-dualiteit, relaties, verwachtingen, het boeddhisme en bieden hele interessante zienswijzen om naar de wereld te kijken. Soms vind ik het iets te flowy en vaag, maar er zijn genoeg afleveringen waarin praktische tips worden gegeven om met het leven om te gaan.

popculturehour

Pop Culture Radio Hour
Deze NPR-podcast vind ik heerlijk om te luisteren als ik eens geen zin heb in alle diepe praat, en eens wat oppervlakkiger wil luisteren naar alles wat met popcultuur te maken heeft. In deze podcast worden films tot in detail gerecenseerd, worden awardshows besproken, nieuwe acteurs geïntroduceerd, you name it. De afleveringen duren rond de veertig minuten, dus prima voor een gemiddelde treinreis voor mij van en naar Amsterdam.

Dit zijn lang niet alle podcasts waarop ik mezelf geabonneerd heb; binnenkort kom ik met een nieuwe greep verslavend luistervoer.

Liefs!

Stoïcisme

Vroeger las ik vaak boeken, en als ik het woord ‘stoïcijns’ tegenkwam voelde ik daar altijd een negatieve bijsmaak aan. Het had voor mij iets onverschilligs. Als je iets op een stoïcijnse manier zegt, boeit het je allemaal niet zoveel. Dat stoïcisme ook een manier kan zijn om je leven makkelijker te maken, had ik nooit bedacht. Tot ik een paar weken geleden meer begon te lezen over de ‘stoic philosophy’. Ik luisterde podcasts, spitte artikelen door en kwam stoïcisme vaker tegen. Niet als een onverschillige, maar juist als krachtige en weerbare levenshouding. Eentje die me best wel eens zou kunnen hebben wat minder fucks te geven. 

Because it’s true. Ik geef vaak te veel fucks. Om wat anderen denken van mijn truitje, of ik wel het juiste heb gezegd, of anderen mij niet saai vinden als ik de zaterdagavond liever thuis met een boek besteed dan in de kroeg. Een groot deel van de dag besteedde ik, vooral op de middelbare school, aan het vergelijken van mij en de norm waaraan ik zou moeten voldoen. Dit is erg uitputtend, en vaak maakte het me ook chagrijnig en onzeker.
Het kon mijn dag beheersen als ik een snauw van een klasgenootje had gekregen, of via-via hoorde dat die-en- die mij maar een beetje raar vond. Daarbij hing ik ook veel waarde aan complimentjes van anderen, al was ik die dan weer veel sneller vergeten dan de negatieve opmerkingen. Maar niet alleen andere mensen, ook weersomstandigheden, het humeur waarmee ik wakker werd, de hoeveelheid schoolwerk die ik moest doen: alles kon me van de kaart brengen. En nog steeds wel een beetje. Maar minder. Door een stoïcijnse blik te werpen op de zaken om me heen.

Stoï… wat?
Het stoïcisme is een filosofische levenshouding die stamt uit circa 300 v.C., met als een van de grootste uitdragers de schrijver Seneca. Deze filosofie zou de ultieme weg naar geluk moeten zijn, omdat het zich baseert op het idee dat de mens op emotioneel vlak boven alle gebeurtenissen moet staan. Klinkt vaag. Een voorbeeld:

Je krijgt bijvoorbeeld een duw van iemand in de winkel. De fysieke gevolgen van die duw (je bent even uit balans en misschien voel je een beetje pijn) linken we gelijk met een emotie: verdriet en boosheid. Je voelt je beledigd: hoe durft diegene mij omver te duwen? Of andersom: je krijgt een knuffel. De stofjes die vrijkomen bij deze knuffel, onder andere oxytocine, zorgen ervoor dat wij de knuffel linken aan ‘goed’ en ‘fijn’ en zorgt ervoor dat we ons blij voelen. Volgens het stoïcisme gebeurt de lichamelijke reactie natuurlijk, maar is het onze keuze geweest om hier een label van ‘goed’ of ‘slecht’ aan te hangen.

Doordat we constant alle gebeurtenissen in onze leven in een hokje stoppen en onze gedachten geloven, worden we een speelbal van onze emoties.
Volgens het stoïcisme is het juist wenselijk om rationeel te kijken wat er echt aan de hand is (iemand gaf me een duw) en hier vervolgens geen verhaal bij te verzinnen (iemand gaf me een duw, en dat is een rotstreek en hij is een lul). Juist dat verhaal zorgt voor een vervelend gevoel, terwijl we ervoor kunnen kiezen om die reactie achterwege te laten. Als je dat kunt doen, kom je erachter dat niets goed of slecht is. Iets ‘is’ er gewoon. Bovendien stelt het stoïsme dat alles al voorbestemd is, en je geen invloed kunt uitoefenen op de toekomst. Daarom kun je het maar beter accepteren: het is de minst pijnlijke en meest prettige manier van leven.

Dus in de praktijk?
Eigenlijk komt het dus neer op het mooie gezegde: “Je kunt niet kiezen wat er gebeurt in je leven, maar wel hoe je ermee omgaat.” Inderdaad. Je kunt ervoor kiezen je geluksgevoel af te laten hangen van externe factoren (geld, hoe anderen zich opstellen naar jou, de smaak van je eten in een restaurant, het weer), maar hiermee stel je jezelf heel kwetsbaar op en bovendien is alles in de wereld zo veranderlijk als wat. Daarom kun je beter je geluk en kalmte uit jezelf halen. Door het zelf te maken.

De verantwoordelijkheid bij jezelf te leggen is misschien eng in het begin, maar na een tijdje merk je dat je best tegen een stootje kunt en dat alles prettiger is voor jezelf als jezelf niet zo snel op de kast laat jagen. ‘Oké, de trein heeft tien minuten vertraging. Ach, wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat ik wat later in de les ben en misschien de eerste paar minuten mis? Ik overleef het wel.’ Maar het stoïcisme zou je ook toe kunnen passen op grotere teleurstellingen, zoals een mislukte sollicitatie, ontslag of een ruzie met een goede vriend(in). Dus niet: ‘Ik ben ontslagen en dat is verschrikkelijk, want dit was de beste baan die ik ooit zal krijgen en nu krijg ik nooit meer een baantje zoals deze.’ In plaats daarvan kun je even diep in-en uitademen en het stoïcisme toepassen: ‘Oké, ik ben ontslagen. Dat is alles wat er is gebeurd, dit is niet goed en niet slecht. Nu kan ik kijken naar wat ik nu wil en kan gaan doen.’

Het zal aan het begin wat tegennatuurlijk voelen, omdat we aangeleerd hebben dat we overal een labeltje aan moeten plakken. Toch zal je snel merken dat het enorm helpt voor je gemoedsrust door niet alles op te blazen tot iets groters. Je zal het veel sneller kunnen accepteren en kunnen focussen in het hier en nu: wat kun je nu doen om jezelf weer vooruit te helpen?

En nu?
Ik heb geen aspiraties om als een en al stoïcisme door het leven te zweven, overal minzaam op te glimlachen alsof het me niets doet. Natuurlijk reageer ik soms nog snibbig op anderen als ik me niet goed voel, of neem ik juist opmerkingen van anderen iets te serieus. Maar ik probeer me bewust te zijn van de grote rol die mijn eigen reactie heeft op het geheel.

Bovendien lijkt het me niets om ook blije gevoelens los te koppelen van gebeurtenissen: het kleurt het leven om van sommige dingen gewoonweg blij te worden. Toch probeer ik me te realiseren dat deze blijheid niet afhankelijk is van de gebeurtenis, maar slechts veroorzaakt wordt door mijn eigen keuze om blij te zijn. En zo kom ik elke dag ietsje verder. Mijn doel? Ook mijn kalmte bewaren als ik mijn heup met een rotvaart tegen de tafelpunt stoot.

Lunchen in Leiden

Ik woon in Leiden en I love it. Hoewel ik een aantal jaar geleden niet kon wachten tot ik naar Amsterdam kon verhuizen, ben ik daar nu wel van teruggekomen. Na een dagje in onze hoofdstad ben ik altijd weer blij als ik terug kan komen naar het gemoedelijke Leiden, waar ook dat stadse sfeertje heerst maar dan met iets minder chaos en tumult. Bovendien is het een soort klein Amsterdam, minus het Leidseplein en alle leuke kroegjes. Hier immers zijn ook grachten, kleine kronkelige steegjes en cafeetjes waar je kunt er erg lekker lunchen. Hier een kleine selectie. 

 

Burgerzaken
Hier zat ik vorige week met een goede vriendin nog voor mijn verjaardag. Ik kan me herinneren dat ik er als 13-jarige met mijn beste vriendinnetje heen ging om voor het eerst samen te lunchen in de stad, en er even later beduusd weer uitkwamen. Na een Ice Tea te hebben gedronken. Ze hadden ‘niets normaals op het menu’ staan, was toen onze reden. We wilden gewoon een pannenkoek, ja! Maar een pannenkoek kan je hier niet vinden. Nu mijn smaakpapillen zijn geëvolueerd naar volwassen niveau, kan ik hier wel genieten. De bediening is vriendelijk, het cafeetje ziet er knus en robuust uit door al dat hout, en je hebt er bijzondere broodjes. Bijvoorbeeld notenbrood met parmaham en truffelcroutons! Of brood met rilette van gerookte makreel met bundelzwammetjes en knolselderij. Naar Burgerzaken ga je als je eens iets anders wilt, en nog wel binnen een fijn budget wilt blijven.

photo

Jeanpagne
Niet lang na het Burgerzaken-avontuur ging ik weer lunchen buiten de deur: ditmaal met mijn broer, onze vader en zijn vriendin. Het was supergezellig (kijken hoe de oudere garde struggelt met Siri blijft vermakelijk) en de ober maakte die gezelligheid helemaal af. Je kon wel merken dat hij waarschijnlijk wat vlieguren heeft gemaakt in de horeca, want hij voelde precies aan wanneer hij langs kon komen en wanneer het niet nodig was. Daarbij is het eten er heel erg betaalbaar en lékker! We hadden alle vier een wrap met gerookte zalm of kip (niet erg origineel, het viel me ook tegen van onszelf) maar de kaart biedt nog veel meer keuze. Goed belegde broodjes, tarte flambée (een soort pizza’s) en soepjes. Ik ga hier zeker eens de dinerkaart uittesten!

20160726-124909-largejpg

Vooraf en Toe
Ik ga al naar Vooraf en Toe sinds ik ‘lunch’ kan zeggen. Altijd als ik met mijn moeder over de markt struinde op de zaterdagmiddag streken we hier neer voor een kopje koffie en een broodje tonijnsalade. Vooral in de vensterbank is het leuk vertoeven met de marktgekte die zich voor het raam afspeelt en een stapel tijdschriften voor je neus. In de zomer is het terras op de boot geopend en ook dat is beslist geen straf. Plus: de kaart. Die is zeker niet mis. De gerechten zijn misschien niet heel verrassend en origineel, maar wat er wordt gemaakt is heel erg lekker en zeker zijn geld waard. Daarbij is dit ook een kunstlokaal, dus hangen er gezellige schilderijtjes aan de muur en zit het er vol met vaste klanten, wat een knusse en saamhorige sfeer oplevert. Nu ik dit zo schrijf besef ik me dat ik snel weer een keertje moet gaan!

 

Restaurant+Dende+Leiden+2014+–+Ambiance%2Fsfeer.jpeg

Dende
Dit lunchtentje/restaurant mag zeker niet ontbreken in de lijst. Ik ben hier geweest met iedereen die ik aardig vind, simpelweg omdat dit een goede plek is om lekker te kletsen. Vooral als het knusse bankje voorin vrij is, raad ik je aan om daar te zitten. Daarbij hebben ze echt een hele uitgebreide lunchkaart. Niks geen tosti Hawaï of broodje oude kaas, maar een uiteenlopend assortiment van wraps, clubsandwiches, broodjes uit de oven en omeletten en uitsmijters. De bediening is heel vriendelijk, de zaak ziet er strak en fris uit en ’s zomers is het terras lekker om op te loungen. Mocht je nog wat geld overhebben in een oude sok, dan is de kunst die aan de muur hangt en tevens te koop is misschien interessant.

nice-place

Bagels & Beans
Oké, oké, ik weet het: Leiden is zeker niet de enige plek waar de bagelkoning zich heeft gevestigd. Maar deze is wel van flink formaat (die op Maarsmansteeg heeft nog een verdieping boven) en is bovendien al-tijd gezellig. Dat kan een minpuntje voor je zijn, als je meer het type ik-kom-hier-voor-m’n-rust, maar dan is het filiaal op de Haarlemmerstraat ook een optie: een rustigere locatie en iets meer laid back. Ik probeer mijn blik te verbreiden op lunchgebied en minder eenkennig te zijn, maar kom toch vaak weer uit bij de Bagels omdat de broodjes altijd lekker zijn, de prijzen betaalbaar en de bediening vriendelijk en jong (ze hebben er nog zin in, zeg maar).

 

 

 

 

Waarom (500) Days of Summer geweldig is

Ik weet het nog als de dag van gisteren: het was een druilerige dag ergens in 2012/2013, en ik zat te surfen op het wonderlijke wereldwijde web toen ik besloot een nieuwe film te kijken. Ik had wel zin in iets vernieuwends, iets anders dan The Notebook of Titanic. Maar het moest wel romantisch blijven, want ik sleet mijn dagen fantaserend over mijn crushes en wachtend op mijn prins op het witte paard, dus films die de liefde vieren (of onderuit helpen) vond (en vind ik nog steeds) prachtig. En zo kwam het dus dat ik de film 500 Days Of Summer ontdekte. 

Het verhaal
De film gaat over Tom Hansen, een romantische ansichtkaartenbedenker die eigenlijk een architectencarrière aspireert. Op een bedrijfsfeestje ontmoet hij de dromerige Summer en hij is op slag verliefd op deze pixie dream girl, die je toch wel de filmhipster van 2009 zou kunnen noemen. Ze luistert het liefst naar The Smiths en kleedt zich ware het het 1954. Tom zelf kan er ook wat van: zijn favoriete film is The Graduation en sindsdien heeft een nogal verknipt beeld van de liefde gekregen. Hij gelooft dat ‘de ware’ ergens out there is, en dat, zodra hij haar heeft ontmoet, zijn leven compleet is en hij zich nooit meer ellendig zal voelen. Summer bekijkt de zaken sinds de scheiding van haar ouders wat realistischer en is meer van het casual daten. Tom wil Summer zo graag dat hij al haar signalen om het ‘wat rustiger aan te doen’ negeert en uiteindelijk grandioos gekwetst wordt. De film switcht tussen verschillende momenten in Tom’ en Summers relatie/verhouding, die uiteindelijk 500 dagen heeft mogen duren.

Waarom is deze film geweldig? A number of reasons…
☼ De keuze voor een niet-chronologische vertelling is wat verfrissend in de filmwereld. Oké, Tarantino doet het ook. Maar in het romcom-genre voegt het echt wat toe.
☼ Het is leuk om te zien dat het nu eens niet het meisje is dat als een irreëel Disney-prinsesje achter de jongen aanhobbelt, maar de jongen. De film doorbreekt het heersende idee dat meisjes niet open kunnen staan voor een casual relatie en gelijk in het huwelijksbootje willen stappen
☼Joseph Gordon-Levitt (Tom) en Zooey Deschanel (Summer) hebben een hele fijne chemie die je niet ontgaat tijdens de film. De twee kennen elkaar ook al langer van de set van Manic (2001) waarop ze samen twee emotioneel labiele tieners speelden.
☼ De film heeft een heerlijke vibe met een dunne scheidslijn tussen realiteit en een fantasiewereld. Als Tom voor het eerst seks heeft gehad met Summer, barst hij namelijk uit in dit ensemble.    En ook de vergelijkingsscène tussen hoe Tom hoopt dat zijn avond met Summer zal verlopen en hoe het werkelijk gaat, is tearjerking.
☼ De vormgeving van de film vind ik prachtig.


☼ De film heeft een realistische boodschap: liefde is niet perfect, en je kunt mensen niet verliefd laten worden op jou. Blijven wachten en hopen is dan ook geen groot romantisch gebaar, maar gewoon dom. Je gaat gekwetst worden. En ben je gekwetst, dan heeft het ook geen zin alles eindeloos te gaan analyseren, zoals Tom dat doet. Je helpt jezelf enkel dieper de put in, en soms krijg je gewoon geen antwoord op al je vragen. Je moet zelf verder gaan met je leven, niemand moet je daar toestemming voor geven.
☼ De film zit vol fijne muziek van Hall & Oates, Regina Spektor en Zooey’s eigen band She & Him.
☼ De film geeft me veel originele date-inspiratie. Samen gezinnetje spelen in IKEA-keukens, architectuur bekijken (al moet ik dan helaas faken dat ik er verstand van heb), dwalen door stoffige vinylplatenwinkels.

Nu ik zelf een vriendje heb heeft de film nog een specialer plekje in mijn hart. Zelf zijn we namelijk 525 dagen bij elkaar, wat betekent dat ik het cruciale 500 dagen-punt (de nieuwe seven year itch) hebben overleefd. Zou er dan toch ware liefde bestaan? 😉

 

 

 

Recept: Creamy smoothie

Sinds enkele maanden ben ik hooked aan ontbijtsmoothies! Jammer alleen dat ik de blender die hadden altijd eigenhandig molesteerde, en daarom weer een tijd op kwark met muesli moest leven. Gelukkig was daar in 2016 de Kerstman, die ons verblijdde met een nieuw blendersetje. Van de Action, maar het is een verbazend sterk apparaatje. Ik maak er elke keer nieuwe combinaties mee, en deze keer heb ik een hele fijne bedacht!

Ingrediënten
Een banaan
Handje gesneden mango
Halve (kleine) avocado
Halfvolle yoghurt (of kwark)
Twee eetlepels havermout
Eetlepel eiwitpoeder

Het liefst gooi ik er vaak nog wat spinazie doorheen om mezelf het gevoel te geven dat ik goed bezig ben omdat ik iets groens drink, maar dat hadden we nu helaas niet in huis. De eiwitpoeder is optioneel, maar vind ik fijn voor de smaak en de voedingsstoffen die het toevoegt.

Wat moet je doen?
Let op, want dit kost even concentratie. Gooi alles in een blender, en klik op ‘aan’. Wacht daarna enkele tientallen seconden tot alles een lekker emulsief papje is geworden.

Dit is echt een flinke romige, dikke smoothies die je bijna kunt kauwen. Vind je dat niets, voeg dan wat water toe. Hiermee kun je het prima uitzingen tot de lunch en hij is, hij zit vol vitaminen en goede vetten en bovendien erg lekker!

Liefs

Review: Moonlight

The perks of working in a cinema? Gratis naar de film, natuurlijk! De buit tot nu toe: Nocturnal Animals, Passengers, Brimstone, La La Land en Split. Woensdag gingen mijn vriend en ik naar Moonlight, een Oscar-kanshebber met wat mij betreft nu al de mooiste filmposter van 2017 so far! Wist je trouwens dat het drie acteurs zijn die je op de poster zien? Could not have guessed! Of wacht, als je iets beter kijkt zie je het wel, haha.

Het verhaal
Afijn, waar gaat het verhaal dan over: de jonge Afr0-Amerikaanse Chiron die opgroeit in een gevaarlijke ghettowijk in Miami  temidden van drugs en geweld. Hij worstelt met homoseksuele gevoelens, zijn identiteit en zijn plaats in de maatschappij. Want als je zwart bent, homoseksueel én uiteindelijk drugsdealer wordt, in welk hokje kan je dan geplaatst worden? En hoe ‘moet’ je je dan gedragen?

De film beslaat die perioden van zijn leven: zijn kinderjaren, puberteit en volwassen leven. Als jong jongetje wordt Chiron door leeftijdsgenootjes gepest en kampt hij onder de crackverslaving van zijn moeder. Zijn enige vriendje Kevin helpt de onzekere en fragiele Chiron weerbaarder te worden. In een poging zich de verstoppen voor zijn treitertjes ontmoet Chiron de drugsdealer Juan die, ironisch genoeg, een vaderfiguur voor hem wordt. Zijn moeders crackverslaving eist zijn tol, wat de spanningen binnen het huishouden enkel verergert.

De gehele film zijn er spanningen voelbaar rond het thema ‘homoseksualiteit’. Chiron wordt vanaf zijn jonge jaren uitgemaakt voor ‘faggot’ en ontwikkelt later romantische gevoelens voor Kevin. Chiron worstelt hierdoor zijn hele leven met een identiteitscrisis: hij heeft zo zo lang moeten onderdrukken wie hij werkelijk is, dat hi het op een gegeven moment zelf ook kwijt is.

Mijn mening
Ik vind dit een erg mooie film, vooral doordat hij zo natuurlijk aanvoelt. Een grappig feitje is  bijvoorbeeld dat de drie acteurs die Chriron spelen, elkaar nooit in het echt hebben ontmoet. Dit was een bewuste keuze van regisseur Barry Jenkins, zodat er geen kans bestond dat de heren elkaar zouden imiteren. Het was namelijk de bedoeling dat ze zelf een draai zouden geven aan de rol. Verbazingwekkend was dan ook dat er desondanks geen twijfel over mogelijk was dat dezelfde jongen gespeeld werd. Zijn lichaamstaal, trekjes, manier van voortbewegen: alledrie de acteurs speelden hem op dezelfde wijze.

De film kent relatief weinig dialoog. Weinig lange anekdotes van acteurs die de hoofdpersonage een wijze les meegeven, bijvoorbeeld. Toch zit de film vol wijze lessen en mooie momenten. Dit wordt versterkt door de prachtige klassieke muziek die onder bepaalde scènes is gezet. Neem nu de scène waarin Juan de jonge Chiron leert zwemmen in de zee. De man en het jongetje zijn aanvankelijk vreemden voor elkaar, maar door dit moment voel je hoe ze verbonden raken. Alles om hen heen vervaagt: de drugshandel, het geweld, de constante druk om een bepaalde rol te spelen. Het voelt bijna als een doop zoals je die in de kerk ziet (wat waarschijnlijk ook de symboliek achter de scène is): een wedergeboorte.
Ook de zoensscène tussen Kevin en Chiron is er een om te onthouden: de angst van beide jongens om afgewezen te worden is door het scherm heen voelbaar, evenals de opluchting als ze allebei hetzelfde bleken te voelen.

Realistische droomwereld
Verfrissend aan deze film is dat er geen sprake is van een klassiek Hollywood-narratief. Geen uiteenzetting, probleemstelling, werken naar een doel en vervolgens een climax en oplossing, zoals ik die op school heb geleerd. Je ziet eigenlijk flarden van hoe het leven van een jongen uit Miami zich ontwikkelt. Het leven kabbelt gewoon voort.

De opbouw voelt natuurgetrouw aan en het acteerwerk is verbazingwekkend realistisch. In de eerste scène zie je bijvoorbeeld de transactie tussen een drugsdealer en zijn klant en beide heren spelen deze rol meer dan geloofwaardig. Het nerveuze gedrag, verwarde houding, knarsende tanden: je merkt duidelijk dat de filmmakers (Jenkins en Tarell McCraney) zelf ook zijn opgegroeid in de harde achterbuurten van Miami: deze scènes zijn uit hun leven gegrepen. Ook de gesprekken tussen personages voelen allesbehalve een constructie; alsof alles samenkwam op dat moment.

Het enige dat de harde realistische sfeer doorbreekt is het soms dromerige kleurgebruik en bijna swingende camerawerk, en de klassieke muziek die door de hele film te horen is. Ik vind het erg mooi dat de acteur hiervoor gekozen heeft, want klassieke muziek onder een ghettofilm? Dat zorgt voor precies hetzelfde onbestemde gevoel als Chiron zijn hele leven voelt tussen zichzelf en zijn omgeving.

Dus…
De acht Oscarnominaties zijn wat bij betreft op zijn plek. Deze film is echt maar surrealistisch tegelijk. Mooi maar eigenlijk ook afschuwelijk. Ik geef ‘m een *rambambambam* acht!

 

 

Instant happiness

Hee hallo!

Ik word ik toch altijd weer blij van…

ヽ(•‿•)ノ

Oude liedjes van Justin Timberlake — tot diep in de nacht in mijn eentje verhaaltjes tikken achter mijn laptop terwijl ik weet dat iedereen in een diepe, diepe slaap verzonken is — een waterig ochtendzonnetje als het eigenlijk tergend koud is maar ik wel goed ben ingepakt in handschoenen en een sjaal — een rustige trein — een rijles waarbij ik geen gekke fratsen heb uitgehaald en ik zowaar lekker reed — mijn kamerlinde die na drie weken matige tot slechte verzorging nog steeds niet het loodje heeft gelegd *klopt af* —uitgeslapen wakker worden zonder chemische pepmiddelen als koffie en koffie — een weekend zonder te veel verslagen, teksten die gelezen moeten worden en lekker veel chilltijd — de glimlach van een kind — doet me beseffen dat ik leef — dollen met mijn broer Michael — mijn beste vriendinnetje is terug van haar impulsief geplande vakantie naar Marokko and i’m ready for the stories! — vroeg in mijn nest liggen — een podcast luisteren die me gewoon echt, je weet wel, pakt. Hahaha — een goed gelukt recept.

Ik kan eeuwig doorgaan maar dan heb ik geen stof meer voor de volgende keer, dus. See you tomorrow!

Deuntjes om op mee te deinen #1

Goedemorgen! Vandaag begin ik de dag graag met een lijstje met al dan niet swingende deuntjes waar ik de laatste dagen geen genoeg van kan krijgen. Er er totaal geen sprake van een overkoepelend genre waaronder je alle nummers kunt scharen: het is een echt mengelmoesje. Maar wel een lekker mengelmoesje. 

♫ Stranger – Chace & Yellow Claw 

Dit is niet iets waar ik normaal naar zou luisteren, maar iemand die ik ken heeft dit nummer in zijn playlist staan en sindsdien draai ik deze grijs. Ik word er heel vrolijk van en voorspel ‘m als lentenummer van 2017.

Tears – Clean Bandit & Louisa Johnson

Toen ik dit liedje voor de eerste keer hoorde, dacht ik dat het een Eurovisie Songfestival-inzending was. Ik weet niet waarom, misschien iets met de oplopende spanning aan het begin die uitbarst in een soort bombastisch ‘tears on my pillow’ moment en vervolgens gaat in een dancy tune? Ondanks dat een aanrader!

Shine – Felix Jaehn, Freddy Verano en Linying 

Een beetje in de stijl van Bakermat (de artiest die ik grijsdraaide op Kos in de zomer van 2013) is dit nieuwe nummer van Felix Jaehn. Een beetje weeïg, maar op de goede manier. Dit mag wel een zomerhitje worden van mij!

I Am -James Arthur

Deze X-Factor-winnaar uit 2012 is toch wel de belofte van 2017. We kennen ‘m allemaal van Say You Won’t Let Go, maar de incidentele keer dat ik geen heb om te janken om zijn mooie liefdesliedjes luister ik naar het rauwere I Am van zijn album Back From The Edge. Deze staat sinds gister de hele tijd op repeat.

What You Don’t Do – Lianne LaHavas, Tom Misch Remix 

Ik luister jazzprinses Lianne al een aantal jaar en geniet elke keer opnieuw van haar smooth stem, maar om haar grijsgedraaide tunes weer een likje verf te geven zet ik soms remixes op. Deze, van What You Don’t Do van haar meest recente album Blood, is zeker goed gelukt!

Foldin Clothes – J. Cole 

Eigenlijk zou ik J. Cole’s hele nieuwe album hier wel kunnen dumpen, maar naast Change en Ville Mentality is Foldin Clothes toch wel mijn favoriete track van zijn plaat 4 Your Eyez Only. Niet alleen de beat is heel lekker, ook de tekst (J. is zo blij met zijn nieuwe vriendin dat hij best haar kleren wilt vouwen en zelfs amandelmelkshakes met haar drinkt) maakt me blij.