Een week geen koffie: wat heeft het mij gebracht?

Een week geleden schreef ik in dit artikel dat ik mijn vaste kopjes koffie een week ga afzweren, om te kijken of ik echt zo verslaafd ben aan het spul als ik denk. Ik ging ervan uit dat ik vast geen enorme fysieke verschillen zou merken, omdat een week een relatief korte tijd is om de gevolgen van een verandering in je levensstijl te merken. Maar wellicht zou ik toch kleine veranderingen kunnen voelen in mijn energielevel, huid, haar en mondhygiëne? Ik testte het uit!


Zondag 11 september
Met mijn slaperige hoofd strompel ik om acht uur ’s ochtends naar het Nespresso-apparaat. Mijn wijsvinger zweeft boven de aan-knop als een ruwe stem in mijn hoofd me wakker schudt: ho eens even Anne, vandaag gaat je no coffee week in, we gaan het toch niet nu al verknoeien? Dus mijn vinger verschuift braaf naar die van de waterkoker om een pot thee te zetten, hoewel ik eigenlijk verlang naar iets sterkers om me wakker te schudden.

Later die dag ga ik langs bij wat vrienden, die me ook gelijk een koffie aanbieden. Om er daarna achteraan te gooien: ‘of wil je liever thee?’ En dat terwijl ik geen woord heb laten vallen over mijn geen-koffieregel: perfect! Ik sip die middag aan een kamillethee, en voor de rest van de dag drink ik een colaatje light en water. Rond half zes voel ik de hang naar koffie, en na het avondeten wordt deze alleen maar groter. Ik hou van de vaste routine: na het diner een kop koffie (of twee, of drie…) en dan lekker bloggen of even over internet surfen. Hoe iets kleins als de koffie skippen zo’n impact lijkt te hebben, valt me nog best wel tegen. Maar we gaan door!

Maandag 12 september
Vandaag ga ik weer naar school, maar mijn college begint pas drie uur. Genoeg tijd om wakker te worden zonder caffeïnerijke pepmiddelen dus. De ochtend verloopt prima, maar als ik rond half zeven best moe thuiskom en mijn avondeten naar binnen heb gewerkt, snak ik me toch naar een kopje dampende koffie! Lekker oppeppend. Ik heb ook het gevoel dat mijn spijsvertering er een opkikker van krijg. Maar oké, ik ga braaf aan de thee.

Dinsdag 13 september
Vanochtend is best moeilijk! Ik moet om negen uur in Amsterdam zijn, en sta half zeven al naast mijn bed. De drang om koffie te zetten is groot, want doordat ik de avond ervoor pas laat ging slapen heb ik amper de zes uur slaap gehaald, en mijn lichaam laat het me wel weten. Gelukkig doet een kopje warme thee met mijn ontbijt ook al wonderen.

De rest van de dag verloopt vrijwel vlekkeloos, waarschijnlijk omdat ik de hele dag door Amsterdam liep en vervolgens ging oppassen en mijn vriend was er. Geen tijd om aandacht te geven aan mijn verlangens dus 😉

Woensdag 14 september
Warempel: ik word deze ochtend gewoon met een stralend humeur wakker. Ik heb heerlijk doorgeslapen vannacht en voel me in de ochtend helemaal uitgerust. Geen koffie nodig, dus! Ik voel me heel helder in mijn hoofd, en presteer het zelfs om deze ochtend niet helemaal gestrest te raken maar gewoon alles op mijn gemakje te doen.

Ik kom rond half vijf thuis, en moet dan vroeg eten want om zes uur begin ik met werken. Voorheen aanleiding om een paar bakken koffie naar binnen te gieten, om er zeker van te zijn dat ik ‘aan’ zou blijven staan. Nu moet ik daar maar op vertrouwen, en drink ik wat glazen water. Hoef ik me in elk geval geen zorgen meer te maken om een koffie-adem op werk.

Donderdag 15 september
Oef, hier ging het een beetje mis. Het begon allemaal bij een college dat 9 uur begon, waardoor ik dus half acht weg moest gaan van huis. Nu had ik prima geslapen, dus ik had niet het gevoel dat ik ergens die dag behoefte zou hebben aan koffie.
Tot dat college voorbij was en een studiegenootje voorstelde om een kopje koffie te drinken op een terras. Het was elf uur, precies koffietijd, en ik had zo’n ontzettende zin in een cappuccino dat ik dacht: screw it. En het was een heerlijke cappu. Later die dag zette ik mijn voornemen voort door een verse muntthee te drinken in het Vondelpark. De avond eindigde met een tentamen en een treinreis terug, waarna ik thuiskwam en nog een korte Nike-runtraining op het programma had staan. Zonder er zelf helemaal invloed op te lijken hebben sta ik al bij het Nespresso-apparaat, en even later drink in de koffie in een teug leeg. Alsof ik de geleden schade inhaal. Junkie-gedrag? Misschien, maar een slippertje mag best. Morgen en overmorgen zet ik mijn geen-koffieregel gestaag door, beloofd.

Trouwens, dat stukje rennen ging heerlijk. Vast door de caffeïneboost 😉

Vrijdag 16 september
De laatste dag school: how hard can it be? Nou, niet zo heel moeilijk dus. Ik zit om een ur of drie blij in de trein: het weekend is begonnen. Die avond ga ik aan het werk en ben ik de hele dag best vrolijk en opgewerkt, waardoor het niet eens in mijn hoofd opkomt om koffie te drinken. Wel eet ik in de ijssalon wat hapjes mokka-ijs, is that a crime? Vast niet. Om een uur of één val ik als een blok in slaap.

Zaterdag 17 september
Ik slaap heerlijk tot een uur of tien, en ben dan zo uitgerust dat ik geen koffie nodig heb. Aan het eind van de ochtend doe ik een paar intervallen, ga ik douchen en kijk ik een film (Café Society van Woody Allen; aanrader!) en verheug ik me stiekem al op het kopje koffie dat ik morgenochtend ‘mag’ verorberen van mezelf.

Zondag 18 september
Vandaag is het zover. Zodra ik wakker word strompel ik naar de keuken, zet de koffiezetter aan en langzaam verspreidt er zich een subtiele koffiegeur door de keuken. Mmm…

Conclusie?
Nou, ik heb het gedaan. Sort of. Ik kan die ene donderdag natuurlijk niet over het hoofd zien, maar dat was gewoon een hele lange dag en ik had er zo’n behoefte aan dat ik mezelf dat gewoon gunde. Vooralsnog zie ik dit koffieloze weekje als experiment wel geslaagd. En heb ik er wat van gemerkt? Niet echt. Over het algemeen werd ik altijd fit en uitgerust wakker, maar dat ligt meer aan het feit dat ik vroeg naar bed was gegaan dan dat ik geen drie koppen koffie dronk voor het slapengaan.

Mijn stoelgang leek iets minder lekker te lopen (sorry, TMI), na een kop koffie lijkt deze namelijk een boost te krijgen. En nu was dat dus een week niet het geval. Wel hoefde ik veel minder vaak mijn mond even te spoelen en had ik het gevoel dat ik een frisser gebit had, door de veel koppen groene thee waarmee ik de koffie verving. Dat is dus wel een pluspunt!

Maar ga ik dit nog een keertje doen? Waarschijnlijk niet. Ik vond het idee leuk om een keer geprobeerd te hebben, en wil mezelf vaker uitdagen om vastgeroeste patronen in mijn gedrag te doorbreken voor een korte periode. Om mezelf weer eventjes wakker te schudden. Maar ik word altijd zo blij van die koffiemomentjes dat ik het te wreed vind om ze mezelf te ontzeggen. Dus: iemand nog een lekker bakkie?

Liefs!

 


Bron kopfoto: hier De rest van de foto's komt van weheartit.com

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s